BCS RacingSwentiboldTwin AirCS-Echt logo
MX-Brace logoBoek 2020Optiflex logo

Toppers van toen, van N tot en met Z

Harry N tot Z 

Nilsson Bill

Noyce Graham

Pentilla Heikki

Ostrero Emilio

Penton John

Pommeroy Jim

Ponjee Johnny

Poppinga Klaas

Rahier Gaston

RC the Goat

Rinaldi Michele

Rond Gerard

 

Scott Jerry

Schalkwijk Martin

Sigmans Frans

Tuin Bob en Twin Air

                 Thorpe David

Toppers uit 1976

Vehkonen Pekka

Ven vd Kees

Vimond Jacky

Weinert Jimmy

Wilken Bennie

Wolsink Gerrit


Bill Nilsson de eerste  500cc Wereldkampioen en zijn AJS

Bill Nilsson 

Iedere motorcrosser heeft lang (of kort) na zijn carrière nog één laatste wens: had ik mijn oude motor nog maar ! Klinkt bekend ?

Gedeeltelijk gaat deze anekdote daar over, onze hoofdpersoon bouwde zijn eigen motor. Daartoe nam hij een 350cc Engelse wegrace motor en bouwde die eigenhandig om tot 500cc crosser.

Kan de jeugd van tegenwoordig zich natuurlijk niets bij voorstellen maar de man werd er ook nog wereldkampioen op, de eerste wereldkampioen ooit, ook dat nog. Bedenk wel, allemaal op dezelfde machine, ja ook daarom moesten de rijders van destijds veel meer (zelf) werken aan hun machine.

Lang, heel lang na afloop van zijn racerij dacht onze hoofdpersoon vaak terug aan die speciale machine en vroeg zich af of hij die ooit zou terugvinden.

Wat hij niet wist –en zo gaat het wel vaker- dat een echte liefhebber die zelfbouw machine al jaren lang in diens bezit had en hem restaureerde tot in de originele staat. En daar liet hij het bij … in afwachting van een telefoontje van de man die deze bijzonder machine naar de wereldtitel reed.

Oh ik heb de naam nog niet van de machine en zijn berijder genoemd? Het gaat om een van de grote helden van de Motocross mensen, Zweed, dubbel wereldkampioen 500cc en geliefd bij velen tijdens en na zijn loopbaan.

Helaas is Bill Nilsson (bijnaam Wild Bill of Buffalo Bill), want daar draait het om, niet meer onder ons nadat hij vorig jaar overleed. Hij was aan de kant gezet door BSA en nam die drastische beslissing om van een AJS wegracer een crossmotor te bouwen waarop hij in 1957 zijn eerste wereldtitel binnen haalde.

“Ik reed al een paar jaar voor BSA maar daar vond men dat ik met mijn rijstijl en inzet niet bij het merk paste en men schoof mij aan de kant. Ja ik was een beest op de motor en liet me door niemand aftroeven. Ja ik had een reputatie van een felle, soms wel gemene rijder. Daarna ging ik met de AJS aan de gang en troefde de BSA mannen het jaar erop dus af met de wereldtitel.”

Dat jaar -1957- werd het 500cc wereldkampioenschap door de FIM ingesteld en Nilsson was dus de allereerste rijder die de titel veilig stelde. In 1960 herhaalde Bill die prestatie maar dan op een Husqvarna en in de tussenliggende jaren werd hij tweede met een Crescent (eigenlijk de AJS) en na de tweede titel werd hij in 1961 opnieuw tweede. Tevens scoorde Bill Nilsson 4 nationale titels en hij was 3 keer lid van het winnende Zweedse Motocross des Nations team. Een hele grote dus!

In 1958 streed Nilsson met de Belg René Baeten om de titel en in de voorlaatste wedstrijd op de Citadel van Namen reed Bill de Belg van zijn motor zoals hij dat zelf verklaarde.

“Ik probeerde van alles om hem te passeren maar alle pogingen mislukten dus was het tijd in de laatste ronde om hem dan maar te rammen. Echter we kwamen beiden ten val en het publiek bemoeide zich ermee en hield mijn motor vast. Ik sloeg iemand een tand uit de mond voor ik de race kon voortzetten maar verloor die dag de kans mijn wereldtitel van 1957 te behouden.”

Baeten won een week later de GP in Ettelbruck met Nilsson als tweede. In de slotrace in Zweden scoorden beiden een nul en René Baeten werd met 8 punten voorsprong de nieuwe kampioen.

Bill Nilsson scoorde in totaal 15 GP overwinningen en was met Sten Lundin, Rolf Tibblin, Jeff Smith, Les Archer and René Baeten de grondlegger van de huidige motocross. Dit waren de mannen die de motocross tot een populaire sport maakten. In hun hoogtijdagen kwamen duizenden ja zelfs tienduizenden toeschouwers op de wedstrijden af. Bekend of beroemd werden nu lang vervlogen merken als BSA, FN, Matchless, Norton, Husqvarna, Monark, Lito om er een paar te noemen.

Bill Nilsson (1932-2013) begon zijn motorsport avonturen als 18 jarige in de speedway maar kreeg weinig support en stapte over naar de cross. Even een tussendoortje: oude liefde (en kennis) roest niet en jarenlang bouwde hij de speedway motoren voor Greg Hancock, de Amerikaan die afgelopen weekend zijn derde wereldtitel boekte.

Nilsson was een knokker, een coureur die reed met zijn hart en hij maakte de mooiste momenten mee in de motorsport maar betaalde ook een hoge prijs. Zijn 20 jarige zoon Dick overleed in 1980 bij een cross ongeluk en dat trok een zware wissel op het gezin.

Zijn tweede zoon Jeff Nilsson reed jarenlang mee in de top van het wereldkampioenschap motocross en enduro maar Jeff kon zijn vaders titel niet evenaren in de cross. Wel in de enduro met zijn 125cc wereldtitels in 1991 en 1992.

Over de gevaren van de motorsport had Bill Nilsson een unieke kijk met deze stelling: “Ik zou jongelui adviseren ga aan wegrace doen en niet aan motocross met al die enorme sprongen, dat maakt motocross allemaal heel gevaarlijk.”

Tot slot terug naar het begin, de AJS die in het bezit van een Zweedse landgenoot van Bill Nilsson kwam en totaal werd gerestaureerd. Dat nieuws deed de ronde en kwam bij Bill terecht. “Laat die man mij bellen, ik wil hem terug kopen.”

Er gebeurde echter niets, er werd niet gebeld. Waarop mensen de eigenaar -die woonde diep in de Zweedse bossen- benaderden met de vraag waarom hij Nilsson niet belde? “Die motor staat hier goed. Bill is die motor al zoveel jaren kwijt, laat hij zelf bellen, dan kan hij hem komen ophalen. Ik ga hem niet bellen.”

Hieronder de kampioen en zijn hervonden machine.

Bill Nilsson 

En daarmee is ook dit verhaal weer rond.

Bill Nilsson 


Graham Noyce

Noyce Graham was een beetje een wilde jongen maar hij won met zijn wonderlijke rijstijl in 1979 wel de 500 wereldtitel en snoepte hem weg voor de neus van Wolsink.

Noyce stelde de titel veilig na de GP te Namen en Honda organiseerde in die dagen nog een groot feest. Graham lustte ook wel een slokje en met vriend/manager Dave Grant aan zijn zijde deden de boys wel eens vreemde dingen.

De feeststemming steeg in Namen tot dusdanig grote hoogte met drank in de man dat Noyce terplekke in de snel stromende en zeker niet ongevaarlijke rivier de Maas belandde. Met veel moeite wist men hem nog aan de kant te krijgen.

Graham Noyce kwam in 1975 als een duvel uit een doosje het WK 500 binnen. Ik had hem over het hoofd gezien in de Hollandse GP op Lichtenvoorde. Of hij daarna Namen reed is mij ontgaan ... een week later op Ettelbrück konden we niet meer om Noyce heen. Hij kletterde in de laatste ronde hard van zijn Maico. Raapte het spul op en bracht duwend zijn lam geslagen machine over de finish. Noyce was binnen ... Zijn rijstijl viel in 1976 meteen op - het jaar waarin hij met een oud Transit busje Europa rondtrok. Hij won een manche in zijn thuis GP op Doddington Park en werd vierde in het WK tussen Weil en Lackey. Zijn naam was gevestigd, Honda lijfde hem in, hij klopte Wolsink in 1979 en de rest is history.

Het ware geluk had Noyce aan zijn zijde een paar uur na het binnen halen van zijn wk titel 1979 op Namen. Na het (wilde) feest wilde hij met te veel bravoure (en drank in de man ..) de Maas over zwemmen. Geluk was dat iemand hem er nog net op tijd uit haalde.

Velen waren verbaasd dat hij met zijn stijl achter op het zadel nog goed kon afdraaien. Na een dik Honda fabriekscontract toen het wat minder ging naar KTM .. Een keer van een balkon gevallen ... toch reed (misschien rijdt ..) Noyce nog veteranen wedstrijden, hij is van feb 1957.


Drank is nooit goed, ik weet er iets van af en wil het niet alleen over anderen hebben. De GP’s waren destijds hard werken maar ook zo gezellig en de sfeer na afloop dermate ontspannen dat ik ook wel eens mijn huurauto na afloop midden in de nacht tussen twee andere parkeerde. En me de volgende ochtend afvroeg hoe me dat in vredesnaam gelukt was gezien de minimale tussenruimte.


Heikki Pentilla

Naast Heikki Mikkola staat zijn monteur Heikki “Hessu” Pentilla (later bij Malherbe) en over schiet me een anekdote te binnen die destijds de ronde deed. Eind 70’s begin 80’s waren de rijke jaren waarin fabrieksrijders maar ook fabrieksmonteurs bij de Japanse merken dik betaald werden.

Yamaha Monteur

Heikki Pentilla was gestationeerd in de Yamaha Europe werkplaats in Uithoorn waar het cross en wegrace team gevestigd was en van waaruit men door heel Europa naar de races trok. Pentilla had van zijn verdiende centjes een jongensdroom laten uitkomen en kocht (vast taxfree) een Porsche sportwagen. Bijna alle Finnen kochten in die jaren hun auto in Duitsland of Holland taxfree. Hiermee ontliepen ze de heel hoge belasting op auto’s in Finland zolang ze maar een paar jaar buiten Finland bleven en dat deden ze wonend in Holland of België.

Met zijn nieuwe aanwinst wilde Heikki Penttila in de stille tijd toen er geen races waren een toer door Europa maken vanuit Uithoorn. Echter er was een probleem, hij had de kentekenplaten nog niet binnen en wilde toch vertrekken. Goede raad was duur, tot een simpele oplossing boven kwam drijven. De Yamaha bus stond die tijd toch stil en dus schroefde hij die platen op zijn sportwagen en begon de reis. Met volle teugen genoot hij van zijn trip.

De problemen ontstonden op de terugweg en wel aan de Nederlandse grens op het moment dat de marechaussee hem tot stoppen dwong. Misschien voel je hem aankomen?

Wat Heikki Pentilla niet wist dat personenauto’s andere kenteken letters hadden dan vrachtwagens. Dus een Porsche met vrachtwagen kentekenplaten was nergens opgevallen … tot aan de grens.


Emilio Ostorero

Ostorero 

 

Bravisimo !! Jarenlang jurylid voor italiaanse rijders op de GP met zijn zweedse klompen, hele fine vent, sprak goed Frans. Maar was ook een stuurman met talent, een van de Italiaanse klassiekers.

Elk jaar komen in Imola de wereldsterren van de 50's en 60's nog bijeen


John Penton (1925) –de man op de foto- was in de tijd van o.a. Steve McQueen een enthousiaste Amerikaanse Husqvarna rijder en reed meerdere Zesdaagsen in Europa. Hij bezocht de Zweedse fabriek maar vond de ontvangst Scandinavisch (?) kil.

 

Het jaar daarop was Penton terug in Europa en vroeg daarom aan KTM om een serie lichte offroad motorfietsen voor hem te bouwen onder zijn naam. Hij legde 6000 dollar aanbetaling neer voor 6 prototypes en zo ontstonden in 1968 KTM's onder de naam Penton.

Het eerste jaar werden er 400 gebouwd en die waren met een prijs van 700 dollar populair, goedkoop en snel uitverkocht. Later verkocht Penton zijn distributie aan KTM nadat er inmiddels 25.000 Pentons verkocht waren.

En zoals we nu weten, tientallen jaren later verschenen er KTM's nu in blauw-witte kleuren en die heten dan weer Husqvarna, de wereld is klein nietwaar?

In 1998 werd John Penton opgenomen in de AMA Hall of Fame. Een jaar later gevold door zijn zoon Jack Penton, eveneens een enthousiast Enduro rijder en zelfs 12 keer deelnemer aan de ISDE. Penton bleef daarmee voortleven als een zeer gerespecteerde naam in de motorwereld al zijn de Penton motorfietsen inmiddels lang geschiedenis. Maar over het leven van deze John Penton verschenen boeken en een film, jammer dat filmsterheld en offroad fanaat McQueen die niet meer meemaakte.


Jim Pomeroy

Jim Pommeroy 

Eind 60’er – begin 70’er jaren maakten de Europese toppers de motocross bekend in Amerika met de Trans-Am races. De deelnemers van toen, ik noem er een paar: Jeff Smith, Torsten Hallman, Roger DeCoster, Heikki Mikkola, Joel Robert, Pierre Karsmakers en Gerrit Wolsink zij reden door heel Amerika veel wedstrijden na afloop van het GP seizoen. Tientallen Europeanen hadden daar een prachtige tijd als missionaris hoe je motocross echt reed. Pierre Karsmakers maakte de overstap naar Amerika, won en werd een inspiratie voor de lokale rijders die nog veel moesten leren van o.a. deze Europeanen.

Amerikaanse wereldkampioenen.

Op deze manier kwam de Amerikaanse jeugd in contact met de motocross zoals wij die kennen. Later kwamen Amerikanen over om hun geluk in de WK races in Europa na te jagen. Brad Lackey en Danny Laporte bezorgden de Yanks hun eerste wereldtitels in 1982. Chad ‘Trampas’ Parker, Donnie Schmit en Bobbie Moore zouden dat later herhalen.

Soms heb je een bepaald idee hoe een en ander tot stand kwam, zo ook bij mij en ik dacht het meeste wel te weten. Toen ik een onbekend interview met Jim Pomeroy tegen kwam zag ik een mogelijkheid hem beter te leren kennen. En leerde daaruit: Pomeroy was op een aantal punten de “eerste Amerikaan.”

 

Jim Pomeroy werd geboren op 16 november 1952 in het kleine plaatsje Sunnyside in de staat Washington. Die staat met hoofdstad Seattle ligt ten noorden van Californië aan de Canadese grens. Vader Pomeroy had een motorzaak, zijn monteurs waren o.a. Bob en Robert Knievel, de laatste kennen we beter als Evil Knievel de stuntman.

Al in zijn jeugd was Pomeroy succesvol. Begonnen als 10 jarige en toen al vaak winnaar in Washington in diverse motorsport Off-Road disciplines, niet alleen cross. Op 14 jarige leeftijd volgde hij zijn Canadese vriend naar een race in Calgary (Can) die Jim won en zo werd hij een bekende in west Amerika en Canada. Toen de Europeanen voor de Trans-Am ook naar zijn staat Washington kwamen ging alles in een hogere versnelling. Pomeroy werd tweede in de eerste LA Coliseum Supercross van 1972 die Marty Tripes won.

Naar Norg, Holland

Er is een vroege link tussen Jim Pomeroy en ons land want hij kwam in 1972 over naar Norg voor de Motocross des Nations als lid van het Amerikaanse team met verder Brad Lackey, Jim Weinert en Gary Jones. De Yanks werden zevende (gelijk in punten met Denemarken maar 4 ronden minder gereden) en onze hoofdpersoon scoorde een 17e en 33e plaats. Afzien dus op dat lange en zware circuit zo stel ik me voor. Lackey was al verder in zijn ontwikkeling en scoorde een 8e en 13e plaats.

Maar we concentreren ons dit keer op Jim Pomeroy. Er was in die tijd nog geen USA Grand Prix geweest om zich te meten. Jim’s glorie bereikte hij voor de eerste keer op Europese bodem bij de 250cc Grand Prix te Sabadell in 1973. Daar was de vaste openingswedstrijd van het WK op dat circuit niet ver buiten Barcelona. Pomeroy reed Bultaco en won de eerste manche en de Spanjaarden werden helemaal gek, een Amerikaanse winnaar op hun merk. Na een matige start reed Jim binnen een ronde op kop. Met de vierde plaats in race twee won hij de GP en werd op slag een nationale held.

Even tussendoor: de eerste Amerikaanse GP motocross was de Carlsbad USGP van 24 juni 1973 gewonnen met dubbele zege door Willy Bauer op Maico. Gevolgd op door de 125 USGP bij St Louis, Missouri op 5 augustus 1973. Daar won Nils Arne Nilsson op Husqvarna. Dat was de laatste ronde voor groep A (…) van het Europees (...) 125cc kampioenschap. Klinkt heel vreemd nietwaar …

Maar laten we Jim nu zelf eens aan het woord.

Was hij meteen succesvol als jeugdig coureur?

JP: “Nee helemaal niet, eerder een angstige rijder. Tot ik mijn eerste trofee won, daarna schudde ik alles van me af en reed ik vol vertrouwen. Pas veel later kwam ik er achter dat mijn vader die trofee had ‘gekocht’.”

Europa leerde je echt kennen na die GP zege in Sabadell, 1973.

“Ja ik wilde me met de Europese top meten op eigen grond. Ik reed al Bultaco en Spanje was de eerste GP van mijn leven. Maar twee weken voor die WK opener sloeg de twijfel toe en ik stond op het punt naar huis terug te keren. Geen geld meer en wij Amerikanen stonden bij sommigen bekend als rijders die er maar weinig van bakten.”

“Afijn we gaan toch van start in de openings 250cc GP dat jaar, ik had een redelijke start rond de 12e plaats maar reed afwijkende lijnen en binnen een ronde lag ik op kop. Mijn allereerste Grand Prix en meteen op kop en nog wel tot aan de finish! Ik herinner me die race nog als de dag van gisteren. De baan was breed en ik paste mijn ervaring van de flattrack toe: niet te veel remmen, een versnelling hoger en buitenom passeren. De Europeanen staken de bochten kort af en zo zat ik binnen korte tijd aan de leiding. In de tweede manche won Weil voor Andersson. Mijn grote voorbeeld Joël Robert had toen zijn beste tijd al achter zich.”

Je kende Robert en meer van die Europeanen?

“Oh ja van de Trans-Am wedstrijden, in november kamen ze allemaal naar Puyallop, Washington en dat was een uur van ons huis. Joël had een reputatie als de sterke man die niet hoefde te trainen. Dat klopte inderdaad en sommige rijders volgden hem door voor en na de races lekker feest te vieren. Zij hadden een zwaar seizoen achter de rug en konden in de Amerikaanse winter stoom afblazen. Uiteraard namen ze hun sport wel serieus, er stonden ook commerciële belangen op het spel zoals voor Husqvarna dat erg populair werd.”

“Ik was nooit een feestbeest en nam het leven serieus. Ik was fit en wist dat ik mij na een mindere start geen zorgen moest maken want in het laatste kwartier had ik nog plenty energie over. Met mijn conditie en zelfvertrouwen zat het wel goed.”

“Toen we vanuit Spanje werkten was het wel es lastig met de heel andere levensstijl daar. Daarom raceten we na de wedstrijden terug naar Frankrijk maar soms kreeg je daar niets te eten omdat je net te laat kwam en de keuken dicht was. Terwijl ze in Spanje pas om een of tien aan het avondeten begonnen. Met het eten en al die landsgrenzen binnen Europa en allerlei verschillende valuta was het niet makkelijk voor ons Amerikanen.”

Was je geaccepteerd door de concurrenten na je zege?

“Uh dat duurde tot na de tweede GP in Italië en ik nog steeds goed stond in het WK. In de derde GP kwam Håkan Andersson voorbij, hij stapte toen over op zijn mono Yamaha en begon zijn opmars die tot de titel leidde.”

Je was meteen de held thuis?

“Nou dit werd er van Jim Pomeroy na mijn overwinning gezegd: Jim was de eerste Amerikaan die een GP won, hij was ook de jongste GP winnaar ooit, hij was de eerste Amerikaan die het WK leidde, hij won een manche in de Trophee des Nations, hij won in Supercross.”

“Men dacht toen als Jim de Europeanen kan verslaan dan kan iedere Amerikaan dat. Dat gaf ons allen moed en we wisten dat het niveau van de Europeanen ook voor ons weggelegd was. In die tijd hadden wij alleen de film “On Any Sunday” en de Trans-Am races maar mijn Grand Prix overwinning betekende voor ons Amerikanen een geweldige mentale doorbraak.”

Pomeroy scoorde als volgt in zijn WK jaren vanaf 1973: 7e–14e–7e–4e allemaal op Bultaco 250cc. In 1974 won hij de Houston Supercross. In 1975 werd team USA in de Trophee des Nations te Maggiora (It) derde dankzij de overwinning van Jim in de eerste manche. Een jaar eerder werd team USA tweede in de Motocross des Nations in Zweden en maakte Pomeroy eveneens deel uit van dat kwartet met verder Weinert, DiStefano en Lackey.

Daarna reed Jim Pomeroy twee jaar in het American Honda team, werd in het eerste jaar 1977 tweede achter Hannah in het Supercross kampioenschap en won de eerste manche van de 500 USGP op Carlsbad. Pomeroy finishte 3e en 5e in het AMA National Championship in de jaren 1977 en 1978 op Honda maar sukkelde dat tweede jaar met blessures.

Ook op een Japanse motor was je succesvol.

“Zeker maar eind 1978 wenste Honda me in de USA houden en ik wilde naar Europa waar een paar Honda rijders al actief waren in de GP’s. Daarom liep het mis, ik was de enige rijder van het American Honda team die ontslag nam en vertrok naar Europa. Met een aanbieding van KTM leek alles er goed voor te staan maar mijn oude monteurs en de mensen op de fabriek haalden mij over en ik ging terug naar Bultaco. Helaas sloot men na 6 maanden de fabriek en maakte ik het seizoen af op een Beta – toen was het Grand Prix avontuur afgelopen.”

Na blessures die hij al had opgelopen door zijn gehele carrière kwam er een einde aan Jim’s professionele racerij maar hij bleef veteranen wedstrijden rijden. Meestal reisde hij met zijn eigen vering en leende ter plekke een Bultaco die een bewonderaar hem ter beschikking stelde. In 1999 werd Pomeroy opgenomen in de AMA Hall of Fame, volkomen terecht! In 2003 kreeg hij de originele trofee die bij de GP overwinning in Spanje hoorde. Hij werd alom geroemd als persoon, dat maakt een van de laatste foto’s duidelijk.

 

Jim Pomeroy kwam om het leven door een onfortuinlijk ongeval met zijn jeep die omsloeg bij een eenzijdig ongeluk, niet ver van zijn woonplaats Yakima, Washington. Zijn dochter zat bij hem in de wagen en zij overleefde het drama wel. Zo kwam op 12 augustus 2006 helaas een vroegtijdig einde voor deze man die een grote invloed had op de ontwikkeling van de Amerikaanse motocross.

 Met dit verhaal hebben wij meer duidelijkheid dat het voor de Amerikanen niet de eerste titel van Lackey of de tweede van Laporte was maar die Grand Prix overwinning van Jim Pomeroy op 8 april 1973 die de Amerikanen deed inzien dat ook voor hen de wereldtop motocross tot de mogelijkheden behoorde. En mede daarom is Jim Pomeroy ook een van onze helden.

JIM POMEROY EN DE TROFEE VAN DE ZEGE IN SPANJE

Gister kwam ik met het verhaal over Jim Pomeroy en zijn rol in de ontwikkeling van de Amerikaanse motocross. Toen zag ik dat hij de trofee behorend bij die overwinning pas in 2003 kreeg uitgereikt door zijn broers en naaste vrienden. Je ziet de verrassing bij Jim en ik kon het niet goed plaatsen. Dacht eerst nog dat het een replica was maar in de begeleidende tekst spreekt men van de originele trofee.

Peer plaatste een filmpje van die gebeurtenis 30 jaar na dato. En ook een filmpje van die Spaanse GP in 1973. Dus zetten mijn hersenen zich in werking vanmorgen en met mijn kennis van de Spaanse taal kwam ik via het wedstrijdverslag tot de verklaring.

Jim Pomeroy won de eerste manche en werd vierde in de tweede, in punten 15 plus 8 is 23. De Duitser Hans Maisch werd tweede en derde, in punten 12 plus 10 is 22.

Echter de Spanjolen waren mogelijk niet op de hoogte of al aan de vino. In elk geval werd Maisch door een gelijke puntenstand -fout dus volgens de officiële FIM telling- en een betere totaaltijd (1.32.46 dus ruim 1.5 uur was de totaaltijd van de twee manches) tot overwinnaar uitgeroepen.

Ik kan me voorstellen dat Pomeroy in zijn eerste GP niet meteen op de hoogte was van deze fout. Ik kan me niet voorstellen dat de Bultaco mensen de hen toekomende trofee zo maar naar een Maico rijder lieten gaan. En ik kan niet begrijpen dat de juryleden die fout niet terplekke constateerden. Ah ja voor hen was die job het excuus om vooraan te staan.

Blijft de vraag, kreeg Maisch de trofee en ging die met Hans naar Duitsland? Als ik er achter kom dan meld ik me weer maar heb er weinig vertrouwen in.

NIET LACKEY, NIET LAPORTE MAAR JIM POMEROY (Deel 2)

Eind 60’er – begin 70’er jaren maakten de Europese toppers de motocross bekend in Amerika met de Trans-Am races. De deelnemers van toen, ik noem er een paar: Jeff Smith, Torsten Hallman, Roger DeCoster, Heikki Mikkola, Joel Robert, Pierre Karsmakers en Gerrit Wolsink zij reden door heel Amerika veel wedstrijden na afloop van het GP seizoen. Tientallen Europeanen hadden daar een prachtige tijd als missionaris hoe je motocross echt reed. Pierre Karsmakers maakte de overstap naar Amerika, won en werd een inspiratie voor de lokale rijders die nog veel moesten leren van o.a. deze Europeanen.

Amerikaanse wereldkampioenen.

Op deze manier kwam de Amerikaanse jeugd in contact met de motocross zoals wij die kennen. Later kwamen Amerikanen over om hun geluk in de WK races in Europa na te jagen. Brad Lackey en Danny Laporte bezorgden de Yanks hun eerste wereldtitels in 1982. Chad ‘Trampas’ Parker, Donnie Schmit en Bobbie Moore zouden dat later herhalen.

Soms heb je een bepaald idee hoe een en ander tot stand kwam, zo ook bij mij en ik dacht het meeste wel te weten. Toen ik een onbekend interview met Jim Pomeroy tegen kwam zag ik een mogelijkheid hem beter te leren kennen. En leerde daaruit: Pomeroy was op een aantal punten de “eerste Amerikaan.”

Jim Pomeroy werd geboren op 16 november 1952 in het kleine plaatsje Sunnyside in de staat Washington. Die staat met hoofdstad Seattle ligt ten noorden van Californië aan de Canadese grens. Vader Pomeroy had een motorzaak, zijn monteurs waren o.a. Bob en Robert Knievel, de laatste kennen we beter als Evil Knievel de stuntman.

Al in zijn jeugd was Pomeroy succesvol. Begonnen als 10 jarige en toen al vaak winnaar in Washington in diverse motorsport Off-Road disciplines, niet alleen cross. Op 14 jarige leeftijd volgde hij zijn Canadese vriend naar een race in Calgary (Can) die Jim won en zo werd hij een bekende in west Amerika en Canada. Toen de Europeanen voor de Trans-Am ook naar zijn staat Washington kwamen ging alles in een hogere versnelling. Pomeroy werd tweede in de eerste LA Coliseum Supercross van 1972 die Marty Tripes won.

Naar Norg, Holland

Er is een vroege link tussen Jim Pomeroy en ons land want hij kwam in 1972 over naar Norg voor de Motocross des Nations als lid van het Amerikaanse team met verder Brad Lackey, Jim Weinert en Gary Jones. De Yanks werden zevende (gelijk in punten met Denemarken maar 4 ronden minder gereden) en onze hoofdpersoon scoorde een 17e en 33e plaats. Afzien dus op dat lange en zware circuit zo stel ik me voor. Lackey was al verder in zijn ontwikkeling en scoorde een 8e en 13e plaats.

Maar we concentreren ons dit keer op Jim Pomeroy. Er was in die tijd nog geen USA Grand Prix geweest om zich te meten. Jim’s glorie bereikte hij voor de eerste keer op Europese bodem bij de 250cc Grand Prix te Sabadell in 1973. Daar was de vaste openingswedstrijd van het WK op dat circuit niet ver buiten Barcelona. Pomeroy reed Bultaco en won de eerste manche en de Spanjaarden werden helemaal gek, een Amerikaanse winnaar op hun merk. Na een matige start reed Jim binnen een ronde op kop. Met de vierde plaats in race twee won hij de GP en werd op slag een nationale held.

Even tussendoor: de eerste Amerikaanse GP motocross was de Carlsbad USGP van 24 juni 1973 gewonnen met dubbele zege door Willy Bauer op Maico. Gevolgd op door de 125 USGP bij St Louis, Missouri op 5 augustus 1973. Daar won Nils Arne Nilsson op Husqvarna. Dat was de laatste ronde voor groep A (…) van het Europees (...) 125cc kampioenschap. Klinkt heel vreemd nietwaar …

Maar laten we Jim nu zelf eens aan het woord laten.

Was hij meteen succesvol als jeugdig coureur?

JP: “Nee helemaal niet, eerder een angstige rijder. Tot ik mijn eerste trofee won, daarna schudde ik alles van me af en reed ik vol vertrouwen. Pas veel later kwam ik er achter dat mijn vader die trofee had ‘gekocht’.”

Europa leerde je echt kennen na die GP zege in Sabadell, 1973.

“Ja ik wilde me met de Europese top meten op eigen grond. Ik reed al Bultaco en Spanje was de eerste GP van mijn leven. Maar twee weken voor die WK opener sloeg de twijfel toe en ik stond op het punt naar huis terug te keren. Geen geld meer en wij Amerikanen stonden bij sommigen bekend als rijders die er maar weinig van bakten.”

“Afijn we gaan toch van start in de openings 250cc GP dat jaar, ik had een redelijke start rond de 12e plaats maar reed afwijkende lijnen en binnen een ronde lag ik op kop. Mijn allereerste Grand Prix en meteen op kop en nog wel tot aan de finish! Ik herinner me die race nog als de dag van gisteren. De baan was breed en ik paste mijn ervaring van de flattrack toe: niet te veel remmen, een versnelling hoger en buitenom passeren. De Europeanen staken de bochten kort af en zo zat ik binnen korte tijd aan de leiding. In de tweede manche won Weil voor Andersson. Mijn grote voorbeeld Joël Robert had toen zijn beste tijd al achter zich.”

Je kende Robert en meer van die Europeanen?

“Oh ja van de Trans-Am wedstrijden, in november kamen ze allemaal naar Puyallop, Washington en dat was een uur van ons huis. Joël had een reputatie als de sterke man die niet hoefde te trainen. Dat klopte inderdaad en sommige rijders volgden hem door voor en na de races lekker feest te vieren. Zij hadden een zwaar seizoen achter de rug en konden in de Amerikaanse winter stoom afblazen. Uiteraard namen ze hun sport wel serieus, er stonden ook commerciële belangen op het spel zoals voor Husqvarna dat erg populair werd.”

“Ik was nooit een feestbeest en nam het leven serieus. Ik was fit en wist dat ik mij na een mindere start geen zorgen moest maken want in het laatste kwartier had ik nog plenty energie over. Met mijn conditie en zelfvertrouwen zat het wel goed.”

“Toen we vanuit Spanje werkten was het wel es lastig met de heel andere levensstijl daar. Daarom raceten we na de wedstrijden terug naar Frankrijk maar soms kreeg je daar niets te eten omdat je net te laat kwam en de keuken dicht was. Terwijl ze in Spanje pas om een of tien aan het avondeten begonnen. Met het eten en al die landsgrenzen binnen Europa en allerlei verschillende valuta was het niet makkelijk voor ons Amerikanen.”

Was je geaccepteerd door de concurrenten na je zege?

“Uh dat duurde tot na de tweede GP in Italië en ik nog steeds goed stond in het WK. In de derde GP kwam Håkan Andersson voorbij, hij stapte toen over op zijn mono Yamaha en begon zijn opmars die tot de titel leidde.”

Je was meteen de held thuis?

“Nou dit werd er van Jim Pomeroy na mijn overwinning gezegd: Jim was de eerste Amerikaan die een GP won, hij was ook de jongste GP winnaar ooit, hij was de eerste Amerikaan die het WK leidde, hij won een manche in de Trophee des Nations, hij won in Supercross.”

“Men dacht toen als Jim de Europeanen kan verslaan dan kan iedere Amerikaan dat. Dat gaf ons allen moed en we wisten dat het niveau van de Europeanen ook voor ons weggelegd was. In die tijd hadden wij alleen de film “On Any Sunday” en de Trans-Am races maar mijn Grand Prix overwinning betekende voor ons Amerikanen een geweldige mentale doorbraak.”

Pomeroy scoorde als volgt in zijn WK jaren vanaf 1973: 7e–14e–7e–4e allemaal op Bultaco 250cc. In 1974 won hij de Houston Supercross. In 1975 werd team USA in de Trophee des Nations te Maggiora (It) derde dankzij de overwinning van Jim in de eerste manche. Een jaar eerder werd team USA tweede in de Motocross des Nations in Zweden en maakte Pomeroy eveneens deel uit van dat kwartet met verder Weinert, DiStefano en Lackey.

Daarna reed Jim Pomeroy twee jaar in het American Honda team, werd in het eerste jaar 1977 tweede achter Hannah in het Supercross kampioenschap en won de eerste manche van de 500 USGP op Carlsbad. Pomeroy finishte 3e en 5e in het AMA National Championship in de jaren 1977 en 1978 op Honda maar sukkelde dat tweede jaar met blessures.

Ook op een Japanse motor was je succesvol.

“Zeker maar eind 1978 wenste Honda me in de USA houden en ik wilde naar Europa waar een paar Honda rijders al actief waren in de GP’s. Daarom liep het mis, ik was de enige rijder van het American Honda team die ontslag nam en vertrok naar Europa. Met een aanbieding van KTM leek alles er goed voor te staan maar mijn oude monteurs en de mensen op de fabriek haalden mij over en ik ging terug naar Bultaco. Helaas sloot men na 6 maanden de fabriek en maakte ik het seizoen af op een Beta – toen was het Grand Prix avontuur afgelopen.”

Na blessures die hij al had opgelopen door zijn gehele carrière kwam er een einde aan Jim’s professionele racerij maar hij bleef veteranen wedstrijden rijden. Meestal reisde hij met zijn eigen vering en leende ter plekke een Bultaco die een bewonderaar hem ter beschikking stelde. In 1999 werd Pomeroy opgenomen in de AMA Hall of Fame, volkomen terecht! In 2003 kreeg hij de originele trofee die bij de GP overwinning in Spanje hoorde. Hij werd alom geroemd als persoon, dat maakt een van de laatste foto’s duidelijk.

Jim Pomeroy kwam om het leven door een onfortuinlijk ongeval met zijn jeep die omsloeg bij een eenzijdig ongeluk, niet ver van zijn woonplaats Yakima, Washington. Zijn dochter zat bij hem in de wagen en zij overleefde het drama wel. Zo kwam op 12 augustus 2006 helaas een vroegtijdig einde voor deze man die een grote invloed had op de ontwikkeling van de Amerikaanse motocross.

 Met dit verhaal hebben wij meer duidelijkheid dat het voor de Amerikanen niet de eerste titel van Lackey of de tweede van Laporte was maar die Grand Prix overwinning van Jim Pomeroy op 8 april 1973 die de Amerikanen deed inzien dat ook voor hen de wereldtop motocross tot de mogelijkheden behoorde. En mede daarom is Jim Pomeroy ook een van onze helden.


Johnny Ponjee

Ponjee 

Sjonnie !!! Haalde veel te weinig uit zijn talenten, weet je dat Ponjee? Ik moet het voorzichtig zeggen want hij rijdt me naar St Tunnis de 20e hah vandaar. Heeft jaren lopen zeuren 'organiseer nou es een reunie' ... nu is het bijna zo ver, ik wed dat hij er niet van kan slapen. Goh wat een mooi brommertje dit Camel-Hondaatje, fraaie sprong ook. John is nog steeds dagelijks met cross zaken bezig, samen hebben we diverse onvergetelijke reizen naar China gemaakt op bezoek bij onze leveranciers. Ook mooie herinneringen en kan niet alles vertellen, ik wilde ooit es naar Chinese cross wedstrijden maar is er nog niet van gekomen.

 

 

Tsja maar wat heb daar aan, goede rondetijden als beste tijdrijder ... krijg je geen punten voor wel dan?

Jarenlang met hem samengewerkt en over die vroegere tijden hebben we het vaak gehad, op een goeie dag reed ie top 5 in de GP uitslagen .. Maar ja hij weet zelf heel goed waar het aan lag het gemis aan constant goede uitslagen: Sjonnie wist alles beter heh. Een dik Camel Honda contract - daar deed een ander een moord voor- plus de aanbieding van Gerrit Wolsink: "Kom es langs in Lochem dan nemen we alles door en trainen samen."

Dat had Sjonnie niet nodig vond ie zelf, zelf wist ie alles beter en maakte zich nooit ergens druk om (nog zo) ... Kampioen van Nederland, dus wel de capaciteiten. Zijn vader zal er wel es grijze haren bij gekregen hebben. En mocht niets aan de (fabrieks) Honda wijzigen dus weg pk's die de concurrentie wel vond ... en daarmee weg WK punten. Toch had ie elk jaar weer goeie sponsors en was Sjonnie een buitenbeentje door Kawa te kiezen toen niemand daar wat in zag ... avonturier of betweter?

Maar ja wel een goeie rijder, hij vond mij arrogant als journalist haahaaa want ik liep langs hem heen omdat ie toch nooit serieus was en slechts incidenteel zijn best deed. Te vaak moest hij energie sparen om de finish te halen in plaats van alles uit zijn talenten te halen. Oh ik zeg dat nu wel en klinkt eigenwijs maar Sjonnie weet het zelf als geen ander!

Wel veel gelachen de afgelopen 6-7 jaar dat we samen werkten bij Sinisalo en samen door de wereld trokken en gezamenlijk diverse zaken voor elkaar boksten, mooie gozer kortweg ... en altijd rennen over de vliegvelden .. heh vriend?

Een seizoen goed afsluiten betekent op een slechte dag je best mogelijke resultaat neerzetten zonder jezelf over de kop te rijden, momenteel is Cairoli het beste voorbeeld en nooit geblesseerd waardoor hij 1 of meer races aan de kant staan


GERARD ROND, ALTIJD GOED VOOR VERRASSINGEN

Ik zag de laatste weken met regelmaat de naam Rond langs komen. Die van vader Gert Rond (RIP) en zijn lichte Rond-Sachs machientjes en van zoon Gerard Rond, de tienvoudig Nederlands kampioen en een topper in mx, Enduro’s en zelfs rally’s.

Op de St Tunnis reünie kwam ik Gerard op het laatste moment nog kortstondig tegen en gelukkig was hij geen steek veranderd. Hij kwam laat binnen en als enige van de genodigden droeg hij geen naambadge, vond ie waarschijnlijk niet nodig.

Gerard Rond 

Voor velen was Rond de man met de gulle lach en de grote mond en hij is bijna niets veranderd ten opzichte van de foto van 1980 wachtend op Namen. Sommige volgers snapten er niets van dat Gerard heel goed het juiste wiel wist te kiezen en zich op de voorgrond plaatste tegenover tegenstanders die betere uitslagen scoorden maar toch niet de publiciteit haalden zoals Gerard Rond dat deed en dat zette soms kwaad bloed.

Gerard was maatjes met 2 bepalende journalisten en zo wist hij zich verzekerd van publiciteit in De Telegraaf en op de TV. Met die belangrijke ruggensteun en zijn vlotte babbel kwam hij gemakkelijk aan contacten. En via die manier leverde dat altijd behoorlijk materiaal en goede sponsoring op. Laat Gerard Rond maar schuiven … zoiets ja.

Na de Rond-Sachs werd het een Yamaha 250cc in 1976 en een lekkere 125cc fabrieks deal via Het Motorpaleis van Hans Moerkerk (de Yamaha importeur) voor het jaar daarop. Net als Wolsink in de 500cc moest Rond buigen voor zijn naaste tegenstander en voor beiden was dat een Belg, respectievelijk De Coster en Rahier en zo werden beide Hollanders nipt van een wereldtitel afgehouden.

Een incident met Gerard in de hoofdrol dat ik wil aanhalen gebeurde tijdens de GP 500 van Ruskeasanta (Finland) in mei 1980. Deze zware zandbaan is vaak een kolfje naar de hand van de Hollandse meesters geweest. Gerard werd tweede in de laatste manche achter Malherbe en voor Lackey. Diens Kawa team had al een oogje op Gerard of eigenlijk diens Suzuki en men vermoedde dat die te licht was. Waarschijnlijk was dat ook zo …

Afijn de race was gedaan en meestal stond iedereen dan al klaar en gepakt om direct na de finish af te reizen naar de boot of het vliegtuig. Beide vertrokken op zondagavond rond 18.00 dus haast was geboden en de aanvangstijd van de tweede manche was daarop afgestemd.

Maar na het vallen van de vlag was het verbazingwekkend te zien hoe Gerard Rond non-stop naar zijn Suzuki tent racete die meteen dicht ging. Achter hem werd het onrustig in het rennerskwartier en het verhaal ging dat Kawa een protest had ingediend tegen de machine van Rond.

Die moest opnieuw gewogen worden en de zaak kwam in de jury, die had je toen nog. Om een lang verhaal kort te maken: de controleurs vonden een losse ketting in de filterbak van Rond’s fabrieks Suzuki. Er hing een schandaal boven het hoofd van het Japanse team, dat zou uiterst pijnlijk zijn.

Rond Op de foto zien we de twee controleurs (met Finse petjes) aan beide zijden van de Suzuki, dan in het midden Heikki Mikkola met dochter Hannah. Links van hem kijkt André Malherbe -de winnaar van de laatste manche- geïnteresseerd toe. Naast hem Patrick de Belgische vriend en het hulpje van Lackey want van de Kawa ploeg zien we verder niemand. Tenslotte op de rug gezien tweede van links de hoofdpersoon Gerard Rond.

Na snel overleg in de jury kwam de uitslag dat alles bij het oude bleef en de uitslag werd niet gewijzigd. Even tussendoor: de jury voorzitter was de Canadese Marilynn Bastedo en voor Nederland zat Jaap Timmer in de jury. Die twee kenden elkaar goed, laat ik het zo formuleren en dat heeft vast bijgedragen aan de uitslag.

Wat me ontschoten was werd door Gerard in St Anthonis in september vorig jaar bevestigd: “Er zaten ook nog twee kettingen in mijn buddyseat.” Dus de Suz haalde vast niet het minimum gewicht zonder deze ongewone extra ballast. Die losse ketting werd mogelijk snel na afloop in de filterbak gegooid om zeker te zijn ..??.. ik was daar niet bij haahaa.

Roger DeCoster was eind 1979 door Suzuki als te oud en overbodig beschouwd en hetzelfde gold voor Gerrit Wolsink. De Japanners kozen voor een nieuw en veel jonger duo JJ Bruno en Gerard Rond in 1980. Daarop keerde Wolsink terug naar Maico en DeCoster ging in op een aanbieding van American Honda om de toekomstige rol als teambaas op zich te nemen maar hij wilde eerst nog een jaar GP’s doen als afscheidstoer op dat merk. In de WK eindstand van 1980 –het laatste GP jaar van Roger- eindigde DeCoster als vijfde … ja inderdaad voor JJ en GR.

Oh het verhaal van de extra ketting gaf Roger DeCoster aanleiding tot de opmerking: “Suzuki heeft het tegenwoordig goed voor elkaar en geeft de rijders zelfs een extra ketting voor onderweg mee.”

NAAR KTM

Eind 1980 trad Gerard in dienst bij KTM en ook dat is een smakelijk verhaal. KTM staat voor Kronreif – Trunkenpolz – Mattighofen, oftewel de twee mannen die het Oostenrijkse merk een gezicht gaven in combinatie met de plaats Mattighofen waar KTM nog immer is gevestigd. Hans Trunkenpolz was de techneut en bouwde vanaf de jaren 50 zijn eigen motorfietsen maar KTM werd wereldberoemd met de blauw/witte crossers in handen van Russen als Moisseev die de eerste wereldtitel binnen haalde in 1974.

Zoon Erich Trunkenpolz nam nadien de leiding over en die kende Gerard slechts terzijde want bij KTM trad eerder de verkoopleider Kalman Cseh op de voorgrond. Die kende het klappen van de zweep als een echte insider, Cseh wist welke de potentiële cross kampioenen waren en ook niet onbelangrijk: hij wist wat de rijders in de tijd waard waren. Hem maakte je niks wijs.

Dus wist Gerard heel goed hoe hij zich bij KTM tegen de hoogste prijs moest zien te verkopen, via de grote baas Trunkenpolz en niet via diens rechterhand Cseh. In een moment dat Gerard alleen was met Erich Trunkenpolz in Mattighofen, in de auto onderweg naar het met regelmaat bezochte restaurant, maakte Gerard zijn move en rondde de deal af.

Trunkenpolz was een van de vriendelijkste managers in het crosswereldje, zeker geen bikkelharde zakenman. Terug op kantoor kreeg Cseh alle details van de nieuw gecontracteerde rijder te horen. En zag Kalman tot zijn schrik dat Rond een van de best betaalde rijders werd wat een stevig gesprek tussen Cseh en Trunkenpolz opleverde. Maar toen was Gerard Rond al terug op weg naar zijn huis in de Betuwe.

Gerard kwam met de ontwikkelingsafdeling samen te werken o.a. aan hun eigen ‘Pro Lever’ veersysteem achter. Daar waar andere merken een simpeler mono systeem met hevel(s) ontwikkelden deed men het bij KTM op eigen manier met een schuivende hevel, enigszins afwijkend en het werd uiteindelijk ook geen succes. Rond werd op het Oostenrijkse merk zevende in het WK van 1981 achter Lackey die het Suzuki fabrieks contract had gekregen en JJ Bruno. Die twee eindigden het WK dat jaar als respectievelijk zesde en vijfde; een jaar later werd Lackey wereldkampioen op Suzuki … en werd ontslagen.

De twee jaren van samenwerking tussen Gerard Rond en de KTM fabriek leverden beperkte successen op en in 1983 keerde Gerard terug op een Suzuki maar de resultaten bleven uit tot de slotrace in St Anthonis waar hij met een derde en tweede plaats het WK keurig afsloot. Daarna reed hij nogmaals KTM en Kawasaki, sloot zijn jaren als coureur af in Enduro’s en rally’s. Sindsdien leidt hij al jarenlang een leven rond motorfietsen via zijn Experience Island.

KTM ging failliet na de dood van Trunkenpolz maar het merk herpakte zich buitengewoon succesvol na een herstart onder leiding van de gedreven Stefan Pierer en het merk won nog handenvol titels in cross, Enduro’s, rally’s en zelfs wegrace en nu heeft KTM ook al MotoGP plannen voor 2017. De omzet werd verveelvoudigd wat een knappe prestatie is, belangrijker nog dan alle titels. En eindelijk scoort het merk ook in de USA grote successen … onder leiding van Roger DeCoster, inderdaad die ja! Oh en Pit Beirer werd op een KTM slachtoffer van een cross ongeluk in de GP van Bulgarije en belandde in een rolstoel. Daarop nam KTM hem aan boord als de baas van de race activiteiten, da's toch een mooi menselijk gebaar. En het laatste huzarenstukje van Pierer was de overname van Husqvarna en ook dat merk zette hij eindelijk weer op de kaart.


Jerry Scott

Kwam op begin jaren 60 en werd ingelijfd in het BSA team in de topjaren van de veel bekendere Jeff Smith. Scott reed op een door de bekende tuner Eric Cheney gemodificeerde Goldstar machine in deze foto.

Scott 

Jerry Scott eindigde in 1964 en 1965 in de top tien van het WK 500cc met telkens een achtste plaats. Het jaar daarop kwam zijn leven op brute wijze aan het einde. In een onbelangrijke wedstrijd in Boltby (Noord Engeland) kwam Jerry in juli 1966 ten val na een snelle afdaling en schoof over de baan. Om het nog triester te maken werd hij vol geraakt door zijn teamgenoot Smith.

Jeff Smith over dit ongeval: “Ik kwam volgas over een blinde sprong, daar was Jerry juist ten val gekomen. Door van richting te veranderen probeerde ik hem te ontwijken maar hij schoof zonder zijn motor over de baan en zo raakte ik hem.”

“Het was een triest ongeluk met een teamgenoot, ik kon hem onmogelijk ontwijken. Het was een gevaarlijke baan en een volstrekt onbelangrijke race.”

Smith was 500cc wereldkampioen in 1964 en 1965 en in 1966 vol in de race voor de verdediging van zijn WK titel. Door dit onfortuinlijke ongeval waarbij Jerry Scott het leven liet miste Jeff Smith de laatste 4 GP’s door een gebroken teen. Uiteraard was het fatale ongeluk met Scott een groter verlies.


RC the GOAT

Ricky Carmichael 

Onlangs nog een discussie in USA gezien over Ricky Carmichael the GOAT, Greatest Of Them All ... kenners zeiden duidelijk dat James Stuwart de snelste op de planeet is, er echter te vaak naast ligt wat RC trouwens ook doet.

En Travis Pastrana... tsja de allrounder en vooral de showman, als je zonder parachute uit een vliegtuig springt flirt je dan met de dood?

En ik zeg: freestyle heeft niks met mx te maken, ik heb er niks mee.


MICHELE RINALDI kreeg de titel in de schoot geworpen

In de huidige motocross, wat zeg ik de laatste 20 jaren, is Team Rinaldi Yamaha een klinkende naam. De aimabele Italiaan Michele Rinaldi begon in 1973 als 14 jarige met motocross en reed eerder op TGM en Gilera alvorens hij de 125cc wereldkampioen werd van 1984 op Suzuki.

Rinaldi Suzuki

Kees van der Ven won dat jaar de openings GP in Vittorio Veneto, Italië en dat was best verrassend. Minstens zo verrassend als de jeugdige WK debutant Davy Strijbos die 6 en 4 in de manches werd. De tweede GP werd de eerste zege voor Strijbos in Stevensbeek maar later gedurende dat GP seizoen 1984 was de titel weggelegd voor Rinaldi’s landgenoot Corrado Maddii.

Wat gebeurde er, waar ging het mis?

Maddii nam de hoofdrol over dat jaar mede doordat Van der Ven met zijn hand een paaltje van de afzetting raakte en zich blesseerde in de zesde GP in Roggenburg. Hij was niet de enige want Rinaldi had GP nummer 2,3 en 4 al gemist door een blessure. Corrado bouwde in de tweede helft van het seizoen een voorsprong op van 55 punten op landgenoot Rinaldi.

En dus besloot ik tijdens de voorlaatste GP in Kuopio, Finland een uitgebreid interview met Corrado te maken. Zijn vrouw zat erbij en luisterde mee, ik herinner me dat nog goed. Een leuk en beschaafd stel, Corrado op het eerste gezicht een beetje verlegen. Dat gesprek zou ik een week later met een paar slotvragen completeren op de afsluitende GP in Luxemburg. In die Kuopio GP won Michele beide manches en Maddii moest met 13 punten minder genoegen nemen.

Wat kon er fout gaan? Het verhaal was dus al vrijwel klaar op enkele regels en laatste ‘quotes’ na. De finale vond plaats op een knullig circuit, geen spannende baan, niets in vergelijking met het oude GP circuit.

Maar wat kon Corrado Maddii gebeuren met zijn comfortabele voorsprong van 30 punten met nog slechts 2 manches te gaan ??

Alles wat Maddii moest doen was het hoofd koel houden en de felbegeerde titel zou voor hem zijn, 9 jaar na zijn intrede in de cross. De Italiaanse rijder stond op de rand van eeuwig durende faam als de eerste Italiaanse wereldkampioen motorcross aan boord van een Italiaanse Cagiva machine.

Tijdens de trainingen wisselden Maddii en Rinaldi elkaar af met de snelste tijden. Even gas terug nemend na een super snelle tijd waarmee hij zijn plannen ontvouwde legde Maddii zijn ronde af op weg terug naar het rennerskwartier. Zijn landgenoot Michele Fanton oefende op de start en ramde (ik neem aan ongewild) met zijn Aprilia de onfortuinlijke Maddii. Kort daarop heeft men daarop de start training verboden en veranderd. Afijn, beide Italianen sloegen tegen de grond. Deze crash brak niet alleen de Cagiva maar, erger, het knakte Maddii’s linker scheenbeen. Zijn (en Cagiva's) droom om Italië's eerste wereldtitel motorcross kampioen te worden hing nu af van Rinaldi’s uitslagen op zondag.

Ik herinner me nog (met een tikkie schaamte maar het werk gaat bijna altijd voor alles nietwaar …) dat ik Maddii op de stretcher zag liggen en er op af rende en meteen een paar foto’s schoot. Denkend aan het interview, aan de titel voor de hoofdpersoon van mijn verhaal. Enne de foto’s weggooien kon altijd nog … toch ?

Rinaldi won de eerste manche en de tweede manche werd gewonnen door Alain Lejeune (Suzuki) die ons al lang geleden ontvallen is. Michele haalde genoeg punten met zijn vierde plaats en in plaats van Corrado Maddii ging de titel door deze freaky botsing op zaterdag naar Michele Rinaldi en Suzuki met een totaal van 302 punten versus Maddii's 299. Oh ja niet te vergeten: Kees van der Ven werd alsnog derde met 255 punten ondanks 7 manches met een nul.

Liggend in zijn bus heb ik het verhaal nog afgemaakt met Corrado die gelaten moest accepteren dat hij nimmer wereldkampioen zou worden. Hij keerde na zijn carrière terug naar de olijf business van zijn familie. Zijn zoon Marco probeerde het in de MX3 en diens moeder, Corrado’s vrouw, zat nog wat jaren langer met de zenuwen stel ik me zo voor. Rinaldi werd na zijn actieve loopbaan de baas van het Team Rinaldi Suzuki voor de fabriek tot hij naar Yamaha verhuisde en Geboers de “gelen” voor zijn rekening nam.

Ik denk meteen aan rijders die de titel wereldkampioen in veler ogen dik verdienden – Van der Ven, Maddii, Falta, Vromans, Nicoll, Wolsink – maar die het toch niet haalden door verschillende oorzaken.

Terugdenkend valt mij op hoe wel vaker twee landgenoten –in dit verhaal de Italianen Maddii en Rinaldi– de strijd met elkaar aangingen. En hoe dit zich verhoudt met twee Nederlanders die eveneens elkaar voor de wereldtitel bevochten: Van den Berk en Strijbos. En ik zie bij hen meteen nog een overeenkomst met de Italianen: de een was meer getalenteerd en de ander kwam boven door geweldig te knokken. De juiste naam bij deze twee kwalificaties laat ik aan de lezer over …

Het verhaal over deze noodlottige actie had ik al maanden terug voorbereid en nu is het hier dus te lezen. Ik heb weer een paar mooie uurtjes achter de rug (houdt me scherp) en ben dankbaar voor alle leuke reacties.


Martin Schalkwijk

Martin Schalkwijk 

De goeie ouwe tijd. Over nieuwe Maico's gesproken, die testten we een keer voor de conculega's de kans kregen in Duitsland. Waren s'avonds nadat Martin zijn gereedschap bij werkgever vd Kuinder te Hilversum had neergeled (werkt Martin nog steeds) per auto vertrokken en namen een hotel bij het circuit. Volgende morgen deden we de gordijnen open en lag er 20 cm sneeuw. Gewoon getest ... uiteraard. Alle testen werden ook gepubliceerd op 1 na. Nooit mee naar buiten getreden maar toen de productie Cagiva's kwamen gaven we de importeur een tweede kans maar ook toen velde Martin een dodelijk oordeel. Volgens mij hebben we toen niet gepubliceerd ter bescherming van de arme man die vooral uit liefde de import op zich had genomen. Tsja zo hoor je 30 jaar later nog es wat.

Naast crosser (Kinzo) was Martin een begenadigd enduro rijder.

Testen deden we samen vele productie motoren maar ook speciaal spul waaronder diverse fabrieksmachines als de 250 Yam van wereldkampioen Danny LaPorte en de fabrieks Kawa van Nicoll etc.


Frans Sigmans

Frans Sigmans Net als Frans Sigmans, ik zat naast hem bij de uitvaart van Johnny Strijbos van Jofry Sport.

Niet veel later was Frans zelf de klos, jammer. Afkloppen!

Ja Frans is zeer zeker veel te vroeg gegaan, vond ik ook altijd een mooie man.. Jack and Jones sponsoring.. Frans had toen een handeltje in laarzen die Sidi's met die chromen plaat voorop.. Iedereen wou die toen hebben in die tijd. Stonden gewoon in de rij bij zijn bus.. Ook weer zo een dingetje wat in mn hoofd zit..

 

In navolging van Peer’s reactie “Opa vertelt” een herinnering die me altijd bij zal blijven.

In 1977 vloog ik voor de eerste keer van mijn leven en wel naar de Finse GP op de fameuze zandbaan van Ruskeasanta. Gelukkig kende ik Frans Sigmans goed en die nam me bij de hand op Schiphol … uhh niet letterlijk uiteraard maar hij had ervaring met vliegen en kende de weg. Frans had de Zweedse GP gereden, keerde daarop terug voor de cross in Rhenen en vandaar weer naar de volgende WK ronde in Finland.

Samen liepen we na inchecken op Schiphol naar de veiligheidscontrole, ik zette mijn tas op de band en kreeg ok. Frans volgde met zijn tas en hij werd er uit gepikt. ‘Open maken’ bromde de beambte en als altijd breed lachend maakte Frans zijn tas open … hij wist wat er ging komen. Heel verrassend was diens tas tot de rand gevuld met frikadellen!

Gelukkig konden we onze reis vervolgen en we landden veilig op Helsinki en vandaar door naar het circuit. Later die vrijdagmiddag ging ik Sigmans stek opzoeken want ik had wel trek in een frikadel. Echter … ik vond de hond in de pot, alles was op. Zijn monteur (en zwager) en nog wat aanhang hadden blijkbaar erg veel trek in een Hollandse specialiteit gekregen na hun reis per bus vanaf de Zweedse GP een week eerder.

Hieronder een unieke plaat Frans en Jo samen op de foto

Frans en Jo 

Mooie serie - veel gelachen met Frans , veel te vroeg heen gegaan.

Ah daar ook de foto met zijn Greeves ...ohhhh ook de man in de Alpen met zijn 2 Huskies op de aanhanger en Mercedes reed ooit op een Greeves !!

Vandaag pas ontdekt, nooit te oud ...etcetc : http://www.sigmans.nl/SiteFransSigmans

Voor wie de tijd en interesse heeft, op deze site lees je meer over de achtergronden

bij de GP's van nu.

Er waren tijden in de Belgische cross dat rijders hun hoofdsponsor reclame moesten afplakken ... of de organisator een bijdrage betalen .. zelf meegemaakt, alleen Frans Sigmans reed gewoon on afgeplakt en onbetaald met Jack Jones ... "dat is zijn bijnaam toch" was de Belgische reactie


Bob Tuin & Twin Air

De eerste keer dat ik Finland (land van mijn latere werkgever) bezocht was in 1976 voor de 500GP. Ik reisde samen met Twin Air’s Bob Tuin in diens vrijwel nieuwe BMW, zijn zaak draaide op volle toeren. Eerst naar de GP van Huskvarna en dan door naar Finland, het was een heel lange maar schitterende trip.

Bob Tuin TWIN AIR

 Staat nog open mensen: TWIN AIR ... waar komt die naam vandaan ????

Ik denk dat het was dat Tuin niet zo goed klonk, en daarom werd het Twin.

Keurig gedaan Claus, inderdaad de buitenlanders hadden moeite met de uitspraak en het werd vaak mister Twin. Roger D was een van de eerste toppers die de Twin Air filters tot volle tevredenheid testte en meteen een groot aantal kocht. Ja mensen ... kocht !

Heel eenvoudig buitenkant filter grof schuim binnenkant fijn schuim.

 

Via Bob zijn zoon, "Paul wiens naam is afgeleid van de Wereldkampioen van 1968, Paul Friederichs, ontving ik de volgende reactie op de vraag over de naam "Twin Air"

 

Twin staat voor dubbel, wat betekend dat een T air filter dubbel zo meer

lucht geeft aan de motor in verhouding tot de dan toe gebruikte

papieren filters in die tijd.

En het vinden van de juiste olie was ook niet eenvoudig. Daar is ook veel mee geëxperimenteerd. Het werd een vloeistof die, na het verdampen van het oplosmiddel, draden trok. Het is nu allemaal vervangen door milieu vriendelijker spul.

Gouden slogan ! Ik was maatjes met Bob en had een grote Twin Air sticker achter op mijn auto, zo'n grote en daarom zat ie onder mijn bumper. Was op mijn Ascona waarmee ik met Henk Thuis de dempers naar de klant bracht. Afijn ff terug naar Bob Tuin ... was op een wedstrijd in Sint Anthonis -gek maar heb ik die naam onlangs niet ergens opgepikt ..?- en ik parkeerde mijn auto in het rennerskwartier. Kom ik terug na de trainingen staat er een grote doos achter mijn auto maar dan ook een hele grote. Nee mensen was geen kado .. was een Poly Air doos die conculega van Bob, Jo de Berk, achter mijn auto had gezet om die Twin Air sticker af te dekken. Mooi man, daar hou ik nou van, actie nemen maar niks stuk maken. Later nog helemaal goed gekomen met Jo en mij.

Bob Tuin 

Een actie foto van Bob Tuin(44)

Heb zelden actiefoto's van Bob gezien. Ajjjj ik was voor het eerst in 1965 in Bergharen voor mijn 18e verjaardag ... reken maar uit pfff. Leuk Wiebe Plotz met H10 op kop, lekker bijgepraat in St Tunnis, met 71 jaar nog goed van geest maar beetje doof (zeg...) haha. Laatste keer dat ik Wiebe had gezien was op TT Assen 2007, weet het zeker want ik was compleet van de kaart toen ik Casey Stoner (mijn race held) in actie zag en hoorde (!!) op zijn Ducati ... wel geen cross maar woooooowwwwww

Kijkend naar deze foto: ze zouden brillen moeten uitvinden voor het crossen ...

De foto is van Dick Coersen gemaakt 11 april 1966.


David Thorpe

Thorpe

OOK STOERE MANNEN HUILEN SOMS.

Dit wordt een kort verhaaltje mensen, daar zullen velen blij mee zijn.

Sinds midden jaren ‘70 werkte ik als fotograaf samen met de reporters van het Engelse weekblad MCN. Tijdens de Franse GP te Metz op 14 juni 1981 stelde mijn MCN collega me voor aan Alec Wright, baas van Team Kawasaki GB. Hij bracht een lange slungel mee, onder hem leek de Kawa aan de kleine kant. De knul had een wat eigenaardige stijl maar toonde meteen zijn snelheid. Zijn vader was de monteur - een combinatie die bleef voortbestaan al was menig teambaas (Steve Whitelock later) daar geen voorstander van.

Oh ja vader was een foutloze monteur maar vader en zoon leek Whitelock een risico. Samen raceten ze echter naar de mondiale top nadat Honda het koppel eind 1982 had ingelijfd. Met drie wereldtitels keerden ze na 7 jaar Honda in 1990 voor nog eens 2 seizoenen terug naar Kawa groen. Al die HRC jaren had de jonge Brit de meeste tegenstand te duchten gehad van zijn eigen teamgenoten en Georges Jobé. Behalve 3 Grand Prix overwinningen en diverse manche zeges zat er in ’90 en ’921geen titel meer in. Daarna op een privé Honda werd het moeilijker en kwam er na 13 jaar een einde aan de GP carrière.

ERIC GEBOERS REED ZIJN MOTOR PLAT.

David Thorpe (29-9-1962), want iedereen weet wel om wie het gaat, stelde Honda en Whitelock niet teleur. Ondanks de hevige concurrentie van Davids eigen teammaten. Fameus waren de gevechten met André Malherbe en vooral Eric Geboers. Op het randje soms maar nooit er over. Het opvallendste verhaal uit die tijd is dat Eric via de Japanse bazen vroeg of hij Thorpe’s motor mocht testen toen ze in Amerika waren. “Eric was op en top professional en wilde alles weten. Ik reed met een ander blok dan André en Eric en vandaar dat verzoek. Hij vroeg het mij niet rechtstreeks en toen de Japanse bazen het vroegen kon ik moeilijk nee zeggen. Hij reed een rustig rondje en stoof vervolgens een lange heuvel op, daarna werd het stil. Hij was er hard af geklapt en had mijn machine plat gereden. Einde van een testdag, we hebben het er later nog vaak over gehad. Onvoorstelbaar hoe Eric vorig jaar aan zijn einde kwam.”

Thorpe won in totaal 22 Grand Prix in de 500cc en werd wereldkampioen in 1985, 1986 en 1989. In 1985 versloeg hij ook de dominerende Amerikanen in de MX des Nations met o.a. Jeff Ward en David Bailey. Een jaar later werd door de Amerikanen veelvuldig smalend gewezen op de dag dat een gebrande Johnny O’Mara op zijn 125cc Dave versloeg op zijn 500cc in de MX des Nations van Maggiora (I). Er werd sindsdien in Amerika neerbuigend over Thorpe gesproken maar dat was volkomen onterecht !

Na zijn race carriére was hij kortstondig manager van het Britse Motocross des Nations team. En met succes want dat team (Herring, Malin, Nicoll) versloeg de Amerikanen in 1994 in Roggenburg (CH). Thorpe bleef in de sport en runde hij verschillende teams met o.a. Honda en CCM. In 2007 won Dave Thorpe nog een vierde FIM wereldtitel als veteraan. Jarenlang runt hij het Buildbase Honda MX team. En Dave is nog steeds actief met mx en enduro scholen, zie de website en FB pagina Dave Thorpe Honda Offroad Centre.

In die jaren 80 bouwde ik een goede band met hem op. En mocht bij hem thuis een interview maken maar dan moesten we ons vroeg in de morgen melden en eerst met Dave mee trainen. Dat moet iets van 35 jaar en meer dan 10 kilo geleden zijn. Zijn daar foto’s van .?. ik hoor jullie denken. Waarom doe ik dit .. ??

Zijn vrouw was een aardig mens, beetje afstandelijk en erg jong nog wel. We maakten wat foto’s en ook een buiten aan de poort van hun riante villa. Die stond in Bracknell, iets buiten Londen vlak bij de beroemde Ascot paardenbaan. Een heel chique buurt. Enfin het verhaal verkocht ik ook aan diverse buitenlandse bladen in onder meer Finland (MP1) en Zweden. Bij die Zweedse GP liep ik even bij DT langs, hij riep me binnen. “Die foto voor mijn huis was een grote vergissing. Er kwamen wildvreemden aan de deur. Weer iets van geleerd.” Heel goed kan ik me nog herinneren van diezelfde GP dat er Zweedse toeschouwers naar mij toe kwamen. “Mooi verhaal met Thorpe,” het waren vast fans.

Dave Thorpe was en bleef altijd een beleefd en vriendelijk mens. Every inch a gentleman zou je kunnen zeggen in de dagelijkse omgang. Een harde noot met crosspak aan en helm op. In zijn jonge jaren was hij een begaafd voetballer die als prof kans maakte op een plaats in het QPR team maar hij koos voor de motocross. Zonder wat blessures had hij zeker twee titels meer kunnen bemachtigen hoewel hij lid was van het machtige Honda team met de sterren van die tijd.

Ondanks talrijke successen draagt Dave Thorpe een groot verlies. Zijn vader Keith kwam ik in de jaren 90 tegen bij een foto shoot ergens op een baantje achteraf in Californië. Hij kwam naar me toe zodra hij me zag, werkend voor een nieuwe rijder. Het eerste wat hij zei: “weet je dat Sharon dood is?” Dat raakte me, vooral vanwege de uitermate trieste doodsoorzaak die ik hier niet zal herhalen. Ik dacht terug aan dat jonge gezin met twee kleine kinderen dat ik destijds leerde kennen. Gelukkig vond David later een nieuwe vrouw.

LICHTENVOORDE 1988

 Nu de stoere mannen die soms ook huilen. Het was 1988 op de Grand Prix van Nederland. Een wedstrijd met allerlei aanloop moeilijkheden. Lichtenvoorde had eindelijk weer een Grand Prix maar een beetje de aansluiting verloren. Men deed moeilijk voor fotografen die op het middenterrein wilden werken. OK de Nederlanders dan maar wel. Dat schoot mij verkeerd zodat de boel voor allen toch nog in orde kwam.

 Dave Thorpe kwam als WK leider naar Lichtenvoorde. Hij maakte echter een foutje in de training op zaterdag, viel en brak een sleutelbeen. Hijgend rende ik met Mike van MCN terug naar het rennerskwartier en meer Thorpe’s caravan. Luizenjournalisten die de foto van het weekend wilden schieten … ja ik geef het direct toe. Dave trachtte echter huilend zijn shirt uit te trekken wat niet lukte dus die foto werd niks. In plaats daarvan schoten we hem te hulp. Met Mike wasten we hem zo goed en zo kwaad als dat ging en als een speer vertrok de dubbele wereldkampioen daarop naar zijn Engelse arts. Hij miste daardoor de laatste 4 GP’s maar eindigde in 1988 toch nog op de derde plaats. En greep zijn derde WK titel het jaar er op.


Toppers uit 1976 *

Halmann 

Aan de foto te zien met Torsten in het midden en volop reclame is dit het circuit van Västeras (een klassieker). Brad op Huskie met leren pet, mmm 1976 dus. In de start schoot zijn ketting er af en Roger won beide manches.

Dat was mijn eerste Zweedse Grand Prix, vandaar, en ik stond erbij en keek ernaar en klik zei mijn camera. We waren met de auto (eerste en laatste keer) naar Zweden en daarna door naar Ruskeasanta (Finland) met Bob Tuin. Dat waren de gouden beginjaren van TwinAir, zijn vrouw riep nog “Wij barsten van het werk en jij gaat naar Finland ..”

In Zweden scoorde Brad die dag twee keer de nul, een week later in Finland won hij zijn eerste en enige manche dat jaar. Verder maakte Brad dat seizoen indruk en Honda nam hem onder contract, de leren pet werd een cowboyhoed ... en daarna vertrok hij naar Kawa en Suzuki tot het grote succes in 1982 ... en de rest is historie.

Nog ff opfrissen 1976, Roger en Gerrit streden om de titel, Gerrit viel uit in de eerste manche te Namen (lek?) en Roger won. De tweede manche vecht Wolsink voor zijn laatste kansen en wint. Dan is er nog 1 GP te gaan in Ettelbrück.

Roger valt in het stof in de start en breekt de gaskabel … zenuwachtig staat hij voor mij de rest van de manche met de stopwatch in de hand. De spanning is van zijn gezicht te lezen, het stoft als zo vaak in deze GP. Wolsink wordt tweede achter lange Jaak, het verschil om de titel is dan 10 punten netto.

De laatste manche wordt weer een zege voor Van Velthoven die vecht voor een nieuw contract. Weer wordt Wolsink tweede, DeCoster eindigt als vierde en met een netto verschil van zes punten gaat de titel nipt aan Gerrit Wolsink voorbij.

Ze zeggen wel es, ja Brad verdiende het om wereldkampioen te worden en hij werd het. Vromans had het verdiend wereldkampioen te worden dat jaar 1982 … En Wolsink had verdiend … etc, helaas zo werkt het niet. Gouden regel: als eerste dien je jouw teammaat te verslaan, dat is jouw directe tegenstander.

En de rest? Ach de rest is historie.




Pekka Vehkonen

Pekka Vehkonen 

Pekka Vehkonen werd net als Graham Noyce wereldkampioen in zijn geheel eigen stijl. Sommigen zeiden dat hij geluk had in 1985 en de 125cc wereldtitel won door de pech van Strijbos in de voorlaatste GP in Argentinië. Het is een manier van uitleg. Was het niet zo dat het Venko team geen bib-mousse banden mee had genomen naar Salta waar Strijbos twee keer lek reed?

Pekka is de neef van ex Sint Anthonis winnaar Kalevi Vehkonen en daarmee de neef van Ismo Vehkonen die net als zijn vader ook crosste. Pekka werd de meest succesvolle van de drie Vehkonens en dat verbaasde me niet nadat ik hem de eerste keer zag op de Kerstcross van Valkenswaard. Zal het 1980 geweest zijn, het jaar dat hij zijn eerste Finse titel won?

Met zijn bestelbusje en caravan was hij samen met zijn monteur vanuit winters Finland afgezakt naar België van waaruit hij de jacht op wereldgoud zou inzetten. In België zijn René en Angela Liekens het centrale punt voor vele Finnen. Al jarenlang zet dit koppel zich in voor de cross en dan speciaal de Finnen, degenen die ver van huis hun geluk zoeken.

Even terug naar de eerste kennismaking met Pekka op zijn Arwidson (importeur) Yamaha. Wat verder opviel dat hij –als wel meer Finnen in die tijd- met een ongewoon uitziende Meno helm reed die wel van rubber gemaakt leek en de rijder die hem gebruikte tot een nerd maakte.

Maar wat op mij vooral indruk maakte was zijn vechtlust op zijn 125cc tegen kwartliters en groter. En helemaal toen hij op een dubbelsprong op weg naar naar het juryhuis waar nu de enorme tafelsprong ligt in één keer voorbij (bijna over) Harrie Everts sprong.

Wereldkampioen werd Pekka Vehkonen op Cagiva onder leiding van de Nederlandse tuner en uitgekiende teambaas Jan Witteveen. Later keerde hij terug naar Yamaha en was Pekka nog diverse jaren een topper met tweede plaatsen in het kwartliter WK. Meer recent zagen we Vehkonen terug als teammanager van Team Estland in de MXoN, soms verschijnt hij op de GP, zeker in eigen land. Dit jaar werd Pekka 50 … we worden oud opa.

Dave 

Belo Horizonte 1985, Strijbos feliciteert de kampioen en moet accepteren dat Vehkonen de titel wegkaapte na Dave's lekke banden een week eerder in Argentinië


Klaas Poppinga

Klaas Poppinga 

 

Ik vertel ff wat voor kleur glazen Klaas wilde in zijn Scott tijd.

Doe maar van die donkere glazen, dan zie ik de bomen  

en ... de diepe knippen niet zo goed.

 

 

 


Gaston Rahier

Rahier 

Gaston Rahier was met 1.68 meter de kleine grote man van de 125cc GP’s in de 70’s en scoorde de wereldtitel in 75-76 en 77. Dat was op Suzuki, daarna huurde Yamaha hem in maar dat leverde geen winnende combinatie. Daarop maakte Gaston het trio compleet met de overstap naar Gilera en reed hij o.a. de befaamde Gilera twin. Een blessure maakte een einde aan zijn cross carrière.



Voor zijn successen reed Rahier 250 cc GP’s vanaf 1969 op een Ossa en een CZ voor hij overstapte naar Suzuki en zich met vallen en opstaan verbeterde tot hij vijfde werd in 1974. Toen ging hij naar Japan en overtuigde de hoge heren dat hij als kleine man beter paste op de kleinere machine.

In de kleine klasse begon Gaston zijn zegereeks op 28 jarige leeftijd. In 1975 werd het 125cc wereldkampioenschap ingesteld en meteen won Gaston Rahier drie jaar achtereen. Hij was ook lid van het Belgische team dat in 1976 de Motocross des Nations won. In de Trophee des Nations won Rahier met team België zelfs 4 keer.

Hij vocht in de 125cc met Gilbert De Roover en Marty Smith de Amerikaanse Honda wonderboy. En uiteraard bekend zijn diens vele duels met Gerard Rond die in 1977 als tweede eindigde.

Rahier

In 1978 werd Watanabe 125cc wereldkampioen en werd Gaston tweede waarna hij Suzuki verliet. Yamaha haalde hem voor 1979 binnen en hij eindigde als derde, de 125cc hegemonie was overgenomen door Harrie Everts. Daarna neem ik aan dat Rahier zijn zakken vulde bij Gilera maar in twee jaar werd hij 7e en 10e voor hij terugkeerde naar de 250 cc op Suzuki met als uitslagen 15e en 22e.

Dat gezegd hebbende, na zijn cross jaren ging hij in 1983 het Dakar avontuur aan en crashte zwaar waarbij zijn hand bijna onherstelbaar beschadigd raakte. Maar de kleine Waal kwam sterk terug op … een dikke BMW R80G/S en won Rahier de moordende Dakar twee keer op rij in 1984 en 1985. Voor kenners een waanzinnige prestatie voor zo’n klein menneke. Daarna reed hij ook nog andere Rallies op Suzuki en Yamaha.

In 1979 bezocht ik diverse 125cc GP’s en onder meer belandde ik in Slane, niet ver van Dublin in Ierland. Het circuit was een knollenveld en gevaarlijk, met name door het vele stof. De rijders kwamen bijeen onder leiding van Rahier en Everts en wilden staken. Destijds besliste de jury alles op de GP’s en de juryvoorzitter was FIM motocross voorzitter en voorzitter van de Belgische bond de heer René Bruneel. Hij had bijna de alleszeggende positie die Luongo tegenwoordig heeft al is die ook nog eens promotor via zijn Youthstream.

Bruneel was een sterke man en liet zich niet gemakkelijk beïnvloeden. Aan staken had hij een broertje dood, dat ondervonden de 500cc GP rijders ooit op Namen. Maar die hadden het spel door en Bruneel had ook wel respect voor DeCoster, Wolsink en co die hun zaak goed konden beargumenteren. En vooral, ze kenden Bruneel door en door en wisten dat je het ei bij hem moest leggen zodat hij het zelf kon uitbroeden en een beslissing nemen zodat het leek dat hij daar zelf mee gekomen was.

“Rene het stuift wel heel erg vandaag,” ik zat naast hem in het gras en bekeek de trainingen. “Ach er staat genoeg wind, het waait wel over.” Op zondag had ik de taxi besteld die me snel na afloop terug zou brengen naar het vliegveld. Helaas, het stofte en de 125cc rijder zetten door en gingen in staking. Toen werd er gesproeid en werd er met dikke vertraging toch gereden. Ik kon net het einde van de eerste manche zien en moest als een haas naar mijn taxi spurten. Daarna verhuisde de 125cc GP’s voor meerdere jaren naar het Noord Ierse Killinchy.

Na een slepende ziekte overleed de Belg Gaston Rahier –een groot kampioen- in 2005 in Parijs en werd slechts 58 jaar oud.


Kees vd Ven

Kees vd Ven  In St Tunnis nog even bijgepraat met Kees van der Ven, KTM topper in 250 en 500cc. Maar in 1984 werd hij op een 125cc KTM gezet. "Ja dat was niet mijn keus." Maar de openingswedstrijd won Kees in San Severino en meteen legde hij zijn kaarten op tafel. Dave S won de tweede ronde in Stevensbeek, Kees de derde in Belgie en de vijfde in Duitsland. Maar de titelstrijd viel in Kees zijn nadeel uit toen hij in Roggenburg zijn hand blesseerde toen hij een paaltje raakte en aan de kant kwam te staan. Kees werd derde dat jaar achter Rinaldi en Maddi.

 

En niet te vergeten zijn daden op de strandrace van Le Touquet, vijf keer winnen ! En ook daar een vreselijke klapper gemaakt. Later een mooie enduro carrière met hoogtepunt Zesdaagse Assen 1984


JACKY VIMOND

Soms zie je een foto van een ster van weleer en denk je oh jaaa … als in een flits komen herinneringen terug die ergens diep in het geheugen zijn opgeborgen.

Vimond 

Zo ook met Jacky Vimond die genoemd werd op deze pagina´s een paar dagen geleden. Jacky was jarenlang een 250cc topper en in zijn roze JT pak reed hij naar de wereldtitel in 1986 en werd de eerste Franse motocross wereldkampioen. Rinaldi werd tweede en Gert Jan van Doorn derde dat jaar.

Vimond was best wel populair in heel Europa door zijn open instelling en hij sprak behoorlijk Engels omdat hij uit Normandië kwam en veel in Engeland gereden had in zijn jeugd.

Vimond’s race carrière kwam bijna tot een vroeg einde na een miraculeus ongeval. Nee niet op een cross baan maar in een theater dat was afgehuurd om die wereldtitel van Jacky groots te vieren. Dat kon je aan de Sonauto baas Jean Claude Olivier wel overlaten.

Maar er ging iets vreselijk mis op het moment dat men Jacky zittend op zijn motor vanuit de nok van het Paris Latin theater liet zakken waar normaliter de schaars geklede dames het toneel bezetten. Een van de kabels schoot los of knapte en de onfortuinlijke Vimond viel 9 meter naar beneden. Een zware rugblessure hield hij er aan over in plaats van een houten kop na afloop van een normaal verlopen groot kampioens feest.

In de jaren voor zijn kwartliter GP successen had Vimond al diverse zware blessures overwonnen als een gebroken been en knie en een long embolie. Echter na deze zware val die over de hele wereld het nieuws in de (cross)bladen haalde leek het met Vimond (van 18 juli 1961) gedaan.

Maar hij bleek sterker dan de sterkste geruchten over zijn gebroken rug als gevolg van die valpartij. En zijn return kwam nog wel in de 500 GP’s op die fraaie YZM 500 met alu frame als team maat van Kurt Ljungqvist. Daarmee had Vimond nu een echte fabrieksfiets want zijn 250cc in vroeger jaren was semi fabrieks.

Zijn top jaren waren onder de vleugels van Sonauto, de Franse Yamaha importeur en zo switchte Vimond in 1987 naar de 500cc GP’s, de hogeschool van de cross in veler ogen. Daar haalden de rijders minder kwajongens trucs uit als bijvoorbeeld de Kinigadner broeders (en pa) die met regelmaat van alles opbliezen in het rennerskwartier en elders. Lachen was hun motto. Maar Heinz versloeg Vimond wel in 1984 en 1985 voor de kwartliter titel.

Vimond werkte de eerste 6 maanden van 1987 keihard aan zijn herstel en reed de laatste GP van dat jaar. Hij werd derde in de laatste manche van Roggenburg (CH), een teken dat hij klaar was voor het seizoen 1988. De eerste GP werd niks maar de tweede GP op de mooie natuurlijke baan in Payerne eindigde Jacky als tweede en derde. Daarna volgde de GP van Zweden en die werd een eerste 500cc succes voor de Fransman met een overwinning (1 en 3 in de manches).

Het succesverhaal van Jacky Vimond had –na zijn zware blessure- hiermee een nieuwe glans gekregen en door ging men naar de vierde GP van Ruskeasanta in Finland. Over deze GP wil ik het even hebben.

De start in Ruskeasanta is erg lang en plankgas kwamen de mannen aangestormd op de eerste linker 180 graden bocht. Dit circuit is een echte zandbaan met de bijpassende remknippen dus je moest best wel opletten. Ik zag er ooit de Zwitser Louis Ristori –altijd goed voor spektakel- te hard rechtdoor schieten de bosjes in. Erger was dat hij Roger DeCoster meenam die zijn noten stootte aan de alu tank, zeg ik dat netjes? De tank bleek fiks gedeukt.

Terug naar Vimond, hij kwam in de hoogste versnelling aanstormen op zijn prachtige YZM 500 maar zag het gevaar over het hoofd en ging onderuit bij het ingaan van de bocht. Een hoop tumult uiteraard en toen het stof was opgetrokken en de meute uit zicht was verdwenen lag de Fransman nog stil midden op de baan.

Zijn vrouw Brigitte kwam zeer verontrust aangerend en maakte de stennis op Franse wijze zo mogelijk nog groter. Ik denk dat ze ingefluisterd was door haar man … ik denk het maar zo ja, ik stond er niet naast.

Vimond bleef doodstil liggen –vaak de beste oplossing bij een ernstig ongeval- en zo werd de race na een ronde afgevlagd want hij lag midden op de baan. Het hele spul dus terug naar het parc fermé. EHBO en dokter erbij enzovoort.

Om een lang verhaal kort te houden, je ziet wel es voetballers die zwaar geraakt worden en per brancard afgevoerd worden. Maar op het laatste moment springen ze dan overeind en vervolgen de match. Zo verging het Jacky ook, zwaar ondersteund werd hij afgevoerd … maar even later stond hij er gewoon weer bij aan het starthek.

Was het een truc van JV om de race plat te leggen? Of misschien was het de schrik, of was het een geluk bij een ongeluk. De score in Finland bleef voor hem op nul staan. Daarna haalde hij nog wel een eerste, tweede en derde plaats wat leidde tot de vijfde in de eindstand ruim achter Kees van der Ven.

Yamaha stopte en Vimond deed er nog een jaar bij op 500cc Honda en werd dertiende in 1989. Het jaar daarop probeerde hij zijn geluk op een Suzuki 250cc maar een dertigste plek betekende wel zijn laatste succes.

Na het beëindigen van zijn actieve carrière werd hij een succesvol motocross coach en trainer. In Frankrijk houdt men de kampioenen langer in ere en betrokken bij de sport dan bijvoorbeeld in Holland. Voor Italië geldt hetzelfde en bleven GP azen eveneens actief in coaching en begeleiding en bleven de toppers doorbreken.

 Via de bond of op privé basis bleef Jacky Vimond tot de dag van vandaag betrokken bij de sport. Hij hielp rijders als Tortelli, Roncada en Vuillemin bij hun successen en werkt recent nog met de jeugd van tegenwoordig. En bij de Vet MXDN op Farleigh Castle in 2013 reed het Franse team mee met de drie Franse wereldkampioenen: Vimond, Bolley en Bayle.


Jimmy Weinert

Jimmy Weinert 

 

 

Jimmy Weinert, Reed een paar GP's waaronder Namen en speelde daar na afloop uitstekend gitaar en met een internationale schare zongen we mee - werd het heel gezellig

 

 

 


Bennie Wilken

Op uitnodiging van Marianne en Henk Seppenwoolde kwam afgelopen zaterdag een groep bekenden bijeen voor een voortreffelijke barbecue in Rijssen met daaronder een aantal echte coryfeeën uit de nationale motocross (solo en zijspan) van een paar jaar geleden.

Nou ja van iets meer dan een paar jaar geleden ...

Maar gelukkig hebben we weer opvallend veel (mooie en spannende ..) verhalen gehoord van die goeie ouwe tijd, sommige ervan waren wel bekend en andere geheel nieuw. Zoals van Bennie Wilken -een van die talentvolle rijders uit die vervlogen jaren- die de achtergrond van zijn carrière belichtte.

Op aandrang van zijn broer ging Bennie op zijn 15-de met steun van zijn ouders in op zijn broer’s aanzet om 4 jaar alles op zijn cross loopbaan te zetten die zijn familie gezamenlijk mogelijk maakte en beleefde. Daarop maakte Bennie, toen al volop actief in andere sporten, voor de volle 100% werk van die “opdracht”.

“Ik had nog nooit een motocross gezien maar bekeek heel goed de foto’s van de sterren uit die tijd zoals Bengt Aberg en keek hoe die mannen een bocht namen en hoe ze sprongen. Dat ging ik dan mezelf aanleren en voluit daar op trainen, elke dag weer als ik uit school kwam.”

Heel snel doorliep Wilken de 50 en 125cc en werd een topper in de 250cc. In 1975 werd hij als ‘jonkie” gekozen als lid van het Nederlandse Trophee des Nations team dat in de landenwedstrijd in Maggiore, Italië, aantrad. Gerrit Wolsink, Frans Sigmans en Jo Lammers waren de teamgenoten van de toen 18 jarige Bennie, de echte vaderlandse top dus!

Nu is Wilken 60 maar nog fit zo te zien en vertelde hij zaterdagavond j.l. vol overgave over die tijd. Ik had hem jaren lang niet meer gezien maar ontmoette jarenlang mensen die vroegen hoe is het toch met Bennie Wilken?

“In die eerste 4 jaar zette ik me meer dan 100% in … je zou kunnen zeggen dat ik daarin mijn meeste energie gelegd heb. Later was ik nooit zo serieus als in die beginjaren. In veel GP wedstrijden vloog ik er vol in vanaf de start en in de laatste fase van de race was ik dan vaak uitgeteld.”

“Maar ik kan me die mooie tijd nog uitstekend herinneren, zoals een kopstart in de 1979 GP 250cc in Halle met tienduizenden mensen langs de baan. Ik reed op kop en zag de mensen langs de complete baan mij als in een wave aanmoedigen. Geweldig vond ik dat.”

Dat was zeker geen kattenpis van onze Drent uit Nieuw Schoonebeek want Carlqvist won de eerste manche voor Moisseev en Wilken werd derde. In de tweede manche was hij vierde en scoorde Bennie die dag 18 WK punten, gelijk met Kees van der Ven. Wellicht was dat Wilken’s beste GP race uitslag; hij finishte dat WK 1979 als 15-de. Een jaar later werd hij 13-de in het WK met een tweede plaats in de 250cc GP in Hengelo maar dat was zijn enig resultaat die dag.

Het was weer zo’n geweldige BBQ avond die we jaarlijks voortzetten, dank aan de organisatoren en de helpers is gepast. Net zoals vroeger was het een gezellig samenzijn, op een manier waarvan wij denken dat de crossers van heden niet meer met elkaar hun sport gezamenlijk beleven zoals wij dat jaren geleden deden.

Bennie Wilken kwam via Piet van Dijk en de Maico tijd bij Henk Koster terecht. “Henk begon in de cross met het sponsoren van Klaas Hoogland maar hij wilde graag de GP’s afreizen en zo kwam ik erbij want ik had een H nummer. Een prachtige tijd was dat, nog voor het Venko Honda Team dat Henk Koster later begon.”

Bennie Wilken doet al jaren in gebruikte autoruiten (Lowbudget Autoruiten) en plaatst die bij de klant thuis. Verder is hij (op het oog) de wilde haren kwijt maar gelukkig niet de gulle lach.


Gerrit Wolsink

Gerrit Wolsink maakte naam met 5 overwinningen op Carlsbad in de US500GP en uiteraard bouwde hij daar talrijke contacten op.  JT eigenaar John Gregory was een vriend. Gerrit was niet zo van de ‘weggeverige’ maar op een avond na een Europese GP leende hij John toch even zijn Porsche uit met de woorden: "doe je wel voorzichtig John, dat is alles wat ik heb."

Gerrit heeft een ruime Amerikaanse belangstelling, niet alleen voor motocross maar ook de Amerikaanse (country) muziek en films hebben zijn belangstelling. Het leven in Amerika en het oneindige landschap zijn zaken die hem zeker aanspreken.

Wolsink -uit Hengelo Gld.- is van maart 1947 (als ik) en hij begon in 1965 met motorcrossen op een 50cc. Hij werd voor het eerst Nederlands kampioen in de klasse 500cc in 1968. Daarna won hij die titel nog zeven keer. Zijn vader Nolle crosste ook evenals zijn oom Bennie Hartelman die in de beginjaren Gerrit’s vaste begeleider was.

Zijn eerste Grand Prix won Gerrit in 1973 in Tarare, Frankrijk op Maico. Daarvoor reed hij vooral Husqvarna maar ook wel es op een Greeves. In de strijd om de wereldtitel werd hij twee keer tweede -in 1976 achter RD en in 1979 achter Noyce. En twee keer derde in 1975 en 1977.

De vijf overwinningen in de Grand Prix van de Verenigde Staten leverde hem de bijna “King of Carlsbad” op. Een andere bijnaam van Wolsink was “De vliegende tandarts.”

Mijn eerste contact met Gerrit was op de Cross der Azen ergens in de tweede helft van de 60’s. Net als hij studeerde ik al gaf ik daar snel de brui aan. Mijn respect voor Gerrit Wolsink groeide met zijn prestaties in de motocross want vele jaren in de aanloop naar de WK successen studeerde hij aan de Amsterdamse universiteit voor het afronden van zijn tandarts opleiding.

Amsterdam heeft hij in die tijd tevens in zijn hart gesloten en daar brengt hij nog steeds veel tijd door al woont hij nog immer in Gelderland in de buurt van zijn tandartspraktijk in Laren. Tandarts Wolsink is gespecialiseerd in parodontologie en implantologie.

Na zijn Suzuki fabrieksjaren keerde hij terug naar Maico in 1980 en reed daarna Honda tot het einde van zijn cross jaren in 1982. Zijn laatste race was een paar jaar terug bij een veteranen optreden op een ouwe Matchless van zijn vriend Hans Polsvoort (“dat was echt de laatste keer”) op het Hengelse Zand. Dat was het plaatselijk circuit van de eigenaar die oogluikend toestond dat de jonge Wolsink met zijn crossbrommer over het landgoed scheurde en zo zijn talenten ontwikkelde.

Daarnaast speelde Wolsink ook in de enduro een rol. Uiteraard op de Venko Honda maar ook wel eens op zo’n dikke BMW. Ook was Gerrit captain van het Trophy Team dat het WK enduro won. Bij de cross en enduro activiteiten van het Venko-Honda team speelde hij een rol, tevens was hij kortstondig betrokken bij de KNMV.

Al heeft hij lang geleden afstand genomen, de motorsport heeft Wolsink altijd geboeid en niet voor niets liep hij op de reünie in een Ducati truitje rond, zijn favoriete merk momenteel. Reizen met de dikke Italiaan is zeker een blijvende hobby.

Wolsink zijn focus lag altijd op het WK zodat de Cross der Azen nooit prioriteit kende, die kwam iets te vroeg in de opbouw. Niettemin won hij die een keer en ook de GP500 van 1978 in Sint Anthonis. Die overwinning leverde hem zijn laatste Suzuki fabriekscontract op, het merk dat hem vanaf 1974 inlijfde. Dat was nadat hij het WK 1973 als vijfde afsloot met een overwinning in de laatste manche .. in Sint Anthonis.

Gerrit Wolsink had de pech dat hij reed in de toptijd van Roger DeCoster en dat heeft hem net de wereldtitel gescheeld in 1976. En was het die onstuimige Graham Noyce die hem in 1979 nipt voor bleef. In de tussenliggende jaren leverde Suzuki niet altijd het beste materiaal

Belll Ray 

Na zijn actieve jaren heeft kortstondig Wolsink Racing Imports bestaan en was Gerrit de man achter Bel Ray, het Amerikaanse olie merk dat hij in Nederland vertegenwoordigde in de motorwereld. Maar al snel kwam het besef dat de tandheelkunde zijn stiel was.

Op die reünie in St Tunnis stond ik naast Gerrit –we reisden samen vele jaren naar de GP’s – toen hij in gesprek raakte met een oude tegenstander: Peter Herlings. Uiteraard ging het over vroegere felle duels (“ik was iets sneller in het bochtenwerk”) maar als snel was Jeffrey Herlings het onderwerp.

Motocross zal Gerrit niet of nauwelijks volgen met uitzondering van Jeffrey naar het schijnt. Interessant was de analyse van Wolsink over de snelheid en stuurmanskunst van de jonge Herlings. Waarop zijn vader inhaakte met opmerkingen dat zijn zoon hem nog wel eens naar zijn advies vraagt. Leuk om te horen.

Mijn herinneringen aan Gerrit Wolsink? Uiteraard Carlsbad en hoe hij dat in de hitte flikte met een uitgekookte voorbereiding en zuinig rijden.

Maar vooral schiet me altijd te binnen de GP van 1978 te Naestved Denemarken. Wolsink had een slechte start en vloog in een ‘alles of niks’ stijl naar voren, hij werd 2e en 4e in de manches. Ik stond te fotograferen naast een springbult en zag hem buiten de goede lijn aankomen in de tweede manche en dacht dat loopt fout.

Hij landde bovenop de bandenstapel maar hield het gas er vol op en reed gewoon door. Dat soort acties was niks voor hem, helemaal niet zijn rijstijl en volgens sommigen de reden dat hij naast de wereldtitel greep.

Terug naar het begin, Arjan noemde JT en ik sprak over John Gregory die naar de GP kwam met nieuwe spullen voor Wolsink. Ik reisde veel met Gerrit en kende hem goed, wist dat ik nooit een shirtje zou krijgen (“ik heb er niet zo veel”) en pakte er dus zelf een van het stapeltje in onze gezamenlijk huurauto. Sorry Gerrit …

Oh en wat staat er te lezen op het T-shirt van deze jonge Wolsink? Juist ja: USA

Gerrit met de Maico

Gerrit Maico 

Het tweede Maico avontuur van Gerrit werd geen herhaling van deel een, waarin Gerrit in Tarare zijn eerste GP won op Maico in 1973. Dat was de openings GP dat jaar.

Als mijn geheugen me niet in de steek laat- dat dit in Tarare Frankrijk is 1973, eerste GP dat jaar, eerste GP overwinning van Gerrit, ik was er bij op deze wedstrijd in Tarare - mijn eerste buitenlandse GP als verslaggever. hadden een VW busje geleend en kwamen vrijdagavond in het donker aan. Pilot, vroeg de man aan de slagboom ... Oui Oui en hij maakte de beweging doorrijden, dus stonden we ook nog es midden in het rennerskwartier.

Deel twee op Maico werd geen herhaling mede doordat veel onderdelen in het seizoen niet bij de rijder terecht kwamen.

Het verhaal gaat dat zijn (Engelse) monteur een andere bestemming wist en de bus vaker richting UK stuurde, ja, die sluisde de onderdelen (bus vol), door naar een maatje die was een grote Maico dealer en vulde zo zijn zakken ... tsja soms klikt het niet met de motor, soms niet met de mensen om je heen. Uitspraak van, Roger De Coster: "motocross is net als dansen, als de dame niet past loopt het spaak." Wijze man Roger !

Maico ... tekeningen .... ??? Men maakte bij Maico uitlaten voor de GP rijders en als een van die mannen zijn uitlaat plat reed en een nieuw exemplaar vroeg maar dan precies dezelfde als die hij had .... tsja dan krabte men achter de oren want niemand wist wie wat maakte. Dat althans was het verhaal in de jaren dat ik nog op de GP's kwam haah

Zijn Honda overstap kwam tot stand dankzij o.a. Jan Smit, naast sponsor ook Wolsink fan. Jan de Groot was Gerrit zijn monteur, het speciale Honda spul kwam dacht ik via Gerrit's maat en x-collega Roger DeCoster die dat jaar voor Honda reed en zijn laatste GP in Ettelbruck won

1977 Wolsink 

Op de foto nr 18: Gerrit Wolsink, 1977 GP 500 Namen België. Hij vocht met Heikki Mikkola (die werd die dag wereldkampioen in zijn eerste jaar op Yamaha) om de overwinning in de tweede manche, zie hier mijn foto van die wedstrijd. Er volgden na Namen nog 2 GP's maar Heikki was dat jaar en in 1978 oppermachtig. Roger werd tweede in het WK en Gerrit derde. De laatste GP was in Wohlen en werd een modderbad, Yamaha organiseerde een barbeque waar ik Heikki herinnerde aan dit gevecht met Wolsink en wat Gerrit mij daarover vertelde. Gerrit zei me in Namen dat Heikki daar tot op de limit reed om hem voor te blijven. Dat werd nog een aardige woordenwisseling tussen die twee. Soms kun je beter zwijgen haha

 Dat denk ik ook ... en soms wel eens net iets erover, vraag Albee maar die veel viel alvorens hij drie titels binnen sleepte.. Mikkola vond dat hij helemaal niet tot de limiet moest gaan tegen Wolsink op Namen, vandaar hun discussie. Onsportief in het geheel niet maar de foto toont dat Mikkola "on the gas" is. Ik stond veilig opgesteld naast het torentje op de Citadel, wel bekend bij bezoekers. En Jaak in 1976 .. tsja volgens sommigen ging Gerrit niet tot het gaatje en daarom ging de titel in 76 naar Roger. Die was uitgevallen met een gebroken gaskabel en stond onrustig aan de zijlijn de race te bekijken

 Sint Anthonis 1978 was de laatste GP 500 van dat jaar. Wolsink had een middelmatig seizoen (klaagde over het materiaal) en de heer Tamaki, de Suzuki team baas, viel het zwaar om Gerrit de deur te moeten wijzen. Tamakisan was namelijk een heel aimabel mens. Gerrit Wolsink was bovendien met 4 overwinningen in de US 500 Grand Prix benoemd tot 'King of Carlsbad' en Amerika was een uitermate belangrijke groeimarkt voor Suzuki en betere publiciteit kon men zich niet wensen. Maar jonge coureurs meldden zich en Wolsink had in heel '78 nog geen manche gewonnen. En toen kwam Sint Anthonis, de finale GP en Gerrit won beide manches. Ik kan me nog het stralende gezicht van Tamakisan voor de geest halen. 'Nu kan ik Japan positief adviseren,' vertelde hij met gulle lach. Gerrit bleef in 1979 op Suzuki, hij won zijn 5e Carlsbad GP en werd nipt door Noyce geklopt in het WK.

Wolsink Suzuki 

Mooie foto, niet GP Luxemburg maar GP Canada 1979, een week na Carlsbad USA. De start van de race werd dusdanig vertraagd door het stof dat ik alleen de eerste manche kon zien en meteen terug moest naar het vliegveld wilde ik niet de vlucht naar Holland missen.

Gerrit is al jaren niet meer betrokken bij de KNMV of de motocross en is full time tandarts, gespecialiseerd parodontoloog / implantoloog. Het is ook moeilijk als GP topper te moeten accepteren dat anderen die je begeleidt er niet 200% voor gaan. Ook zijn functie bij de bond gaf Gerrit op, het zal wel te maken hebben met verschil van inzicht laten we het daar op houden.


5 KEER DE LEGENDARISCHE CARLSBAD USGP.

‘Tandarts Wolsink boort in rotte toestanden’ was een kleine 50 jaar geleden een kop in De Telegraaf. Gerrit Wolsink kreeg geen uitnodiging voor de Motocross der Azen. Harrie Goossens had dat als organisator zo beslist na kritiek van Wolsink richting Goosens. Gerrit: “Ja ik had opmerkingen gemaakt dat de manager van talrijke Nederlandse rijders (Goossens dus - HvH) zijn pupillen liever rondjes rond de kerk liet draaien in plaats van te kiezen voor de GP’s. Dat laatste had mijn prioriteit.”

Wolsink rondde in 1972 met succes de studie tandarts af in Amsterdam terwijl hij tegelijkertijd met zijn H7 in de motocross actief was op Husqvarna. Verdeelde zijn tijd tussen studeren in de hoofdstad en het zich voorbereiden op de GP’s in de Achterhoek. Nu gepensioneerd is hij terug in zijn geliefde Amsterdam. GP’s reed hij incidenteel die jaren want Husqvarna manager Roland Arrehn wilde persé dat Gerrit eerst de studie afmaakte. Hij eindigde al enkele jaren in de WK top tien toen Maico hem contracteerde. Vanaf 1973 stootte Wolsink als fabrieksrijder door naar de wereldtop in zijn sport. De openings Grand Prix dat jaar was in Tarare (F) en die won Gerrit.

Op 31 maart zendt het tv programma Andere Tijden Sport een aflevering uit met o.a. als thema: waarom werd Gerrit Wolsink nooit wereldkampioen? Het is dit jaar 43 jaar geleden dat Wolsink de beste kans op een 500cc wereldtitel verspeelde in Ettelbrück, Luxemburg. Een andere vraag kan zijn: waarom won Wolsink wel 5 keer de USGP 500cc van Carlsbad maar nooit de wereldtitel? Lees verder … sorry mensen ik kon het verhaal niet korter maken.

Veertig jaar na de laatste van vijf zeges op Carlsbad (de USA 500cc Motocross Grand Prix ofwel de USGP) is Gerrit Wolsink nog steeds bij velen bekend als King of Carlsbad. Hij wordt –zeker ook in Amerika- nog immer zo herkend en geroemd. Op 13 februari 2016 werd Wolsink voor zijn prestaties uitgenodigd als eregast bij de Supercross in San Diego. Amerika koestert langer dan wij nuchtere Hollanders zijn helden. Een dag later werd Gerrit opnieuw in het zonnetje gezet bij de Carlsbad MX Reunion, omringd door talrijke toppers uit zijn tijd.

De Carlsbad Grand Prix was magisch want slechts een handvol Europese mx fans volgden Wolsink en co naar de USGP. Een race die destijds in Amerika wel op de tv te zien was -nu heel gewoon- maar ABC Sport zond de Amerikaanse GP uit in … de maand januari dus een half jaar later. Twee keer zelfs, dat wel. Maar nog belangrijker: Carlsbad bracht de ommekeer van Europese naar Amerikaanse Grand Prix winnaars en daarmee ontstond de Carlsbad legende.

Gerrit Wolsink won de Amerikaanse motocross Grand Prix van Carlsbad in Californië tussen 1974 en 1979. Nooit won Gerrit een wereldtitel motocross maar de Carlsbad legende verschafte hem een status minimaal gelijk aan die van een wereldkampioen. Zou hij die vijf Carlsbad zeges willen inruilen voor een wereldtitel? “Eén van de Carlsbad overwinningen zou ik wel willen inruilen voor één wereldtitel. Niet meer. Ik heb nooit lang stil gestaan bij het missen van die wereldtitel. Dat besef kwam pas terug in het afgelopen jaar nadat Herlings de MXGP titel als eerste Nederlander greep. Die titel is vergelijkbaar met de 500cc wereldtitels uit mijn tijd. Vandaar. Zo kwam de NOS bij mij terecht voor hun uitzending met als insteek de verloren titel van 1976.”

Wolsink trok zich in 1983 terug uit de motocross en verloor zelfs de interesse. Die kwam deels terug na een uitnodiging als special guest voor een nieuwe uitvoering van de film Spetters. “Ik had helemaal geen zin om er heen te gaan. Mijn vriendin wees me er op dat ik een rol had in die cultfilm. En zij wees me er ook op dat ik het pad effende voor latere Nederlandse toppers in het WK. Rond, Van der Ven en later Strijbos, Van den Berk, Tragter en nu dus Herlings hebben daarop voortgebouwd. Er kwamen betere motoren, er volgden hogere vergoedingen.”

Vorig jaar gaf hij een lezing voor de KJMV, de vereniging van Japanse motorfietsen, zie de foto uit hun blad. En niet lang geleden gaf Wolsink gehoor aan een uitnodiging van Seppenwoolde en sprak hij lang met andere genodigden op diens feestje. “Gerrit is milder geworden” hoorde ik een paar keer vallen.

WAT MAAKTE DE CARLSBAD USGP TOT EEN MYHTHE?

Waarom is Carlsbad zo’n iconisch monument geworden waardoor elke insider in de motorsport er de betekenis van kent en men daardoor bekend is met Wolsink als de King of Carlsbad? De Engelsen Gavin Trippe en Bruce Cox kregen de WK status voor de Carlsbad races in 1973. Gerrit’s teamgenoot Willy Bauer won die wedstrijd en Gerrit maakte zijn debuut met een tweede plaats in de slotrace. Vanaf 1974 trok Gerrit Wolsink de Carlsbad USGP overwinning naar zich toe. Tot en met 1979 liet hij in de manches steeds een top 5 notering aantekenen met uitzondering van 1978. Neem in ogenschouw dat in die jaren alle Japanse merken een fabrieksteam inzetten naast de Maico’s, KTM’s, een enkele Puch en Husqvarna.

Zie ook de lijst van toppers in die jaren: DeCoster, Mikkola, Bauer, Jonsson, Lackey, Noyce, Malherbe. Allemaal Grand Prix winnaars in die epische periode. En weet dat de Amerikaanse rijders destijds sterk in opkomst waren. Carlsbad werd een race die de hongerige Amerikaanse rijders en fans voor geen prijs wilden missen. Het zou echter tot 1980 duren tot een van hen -Marty Moates- de Europese hegemonie doorbrak gevolgd door Magoo in 1981. Dus niet Brad Lackey, de vaste Amerikaan in de GP500 scene.

De laatste USGP op Carlsbad werd verreden in 1986 en toen heette de winnaar Ricky Johnson. Wolsink ontmoette Johnson drie jaar terug toen hij in San Diego werd geïnviteerd. “Ja, we raakten in gesprek en ik vertelde hem dat ik met veel bewondering naar hem had gekeken. Ricky keek me verbaasd aan en draaide het om. Hij was als opkomend talent juist geïmponeerd door hoe ik de wedstrijden op Carlsbad domineerde. De Carlsbad Grand Prix is een begrip in Amerika, nog steeds. Voor hen was ik een held.”

Wolsink won Carlsbad in 1974-1975-1976-1977-1979. Niet in 1978, toen was de combinatie Mikkola-Yamaha de sterkste. Een jaar eerder had Heikki ook al een WK punt meer dan Wolsink maar destijds telde de totaaltijd voor de zege. Ja Carlsbad kreeg een mythische status. Het was de tijd dat motocross sterk in opkomst was in Amerika. We mogen de naam van Pierre Karsmakers niet vergeten die een beslissende rol speelde bij de groeiende populariteit van de cross in Amerika. Carlsbad werkte als een katalysator, het werd de start van de mondialisering van de motocross. Het werd een geaccepteerde sport. In die jaren ontstond een industrie zoals we die nu kennen. Motor fabrikanten zagen het belang, er ontstonden nieuwe merken voor kleding, helmen, laarzen, brillen, etc. De media kwamen met motocross bladen en nu zijn er de mx websites die het nieuws kort na de race in je computer brengen. En in recenter jaren doken de mondiale energydranken op de motocross als commercieel platform.

“Ik word nog herkend in Amerika en dan hoor je vervolgens, goh een Hollander die vijf keer deze Grand Prix motocross won bij ons in de woestijn. En ook nog tandarts. Dat vonden ze echt bijzonder.” Amerika heeft hierna zijn eigen helden omarmd zoals Bob Hannah, Jeff Ward en vooral Jeremy McGrath. Ze werden gevolgd door nieuwe namen als Ricky Carmichael. Dat zijn voor Amerikanen de absolute toppers. De wereldkampioenen in de motocross genieten in Amerika daarentegen nauwelijks bekendheid. Supercross werd een nieuwe vorm van motocross in een stadion met alle comfort. Die competitie kwam live op tv, toppers werden multimiljonair.

HOE KON WOLSINK 5 KEER WINNEN?

De baan van Carlsbad was keihard met enorme heuvels en een blauw spoor tekende op vele plaatsen de race lijn. Het weer was ‘beestachtig’ heet met temperaturen dik in de 40 graden. Wij dronken als toeschouwer 10-15 blikjes fris en hoefden nooit naar de wc. De stad Carlsbad is een badplaats, het circuit lag in het gortdroge en woeste binnenland. Roger vertelde in Motocross Action: “Wolsink had die baan totaal onder de knie, hij reed niet zo hard als degene die er vol in vlogen. Gerrit won en wel vijf keer zodra de anderen uitgeput door hun armen zakten en hij nog eens aanzette. Dat vonden die Amerikanen geweldig voor iemand die van de zandcircuits kwam.”

Een van de kernpunten voor een goede race legde Wolsink me al jaren eerder uit: “Probeer rond te rijden en niet van hoek naar hoek. En pak je rust waar je kunt, een motor heeft een zadel en gebruik dat wanneer je kunt.” Maar Carlsbad leek in niets op Europese banen. “Nee dat niet en toch voelde ik me er thuis. Ik kom graag in Amerika, onder andere vanwege het weer. Voor de wedstrijd zat ik een week of soms langer bij de promotor in huis. Op het tijdstip van de wedstrijd ging ik in de dagen vooraf trainen op een tartan baan. De mensen dachten dat ik helemaal gek was, op het heetst van de dag. De barkeeper in ons restaurant was marathonloper en legde uit hoe mijn lichaam zou reageren. Zo kon ik me in alle rust voorbereiden en aanpassen aan de warmte. Ik kon daar goed tegen en liep in het weekend altijd rond met een houding van die warmte doet me niks. Lekker weertje toch. Terwijl anderen niet ophielden met klagen. En ik nam als bij elke wedstrijd een kan koffie mee en brood met hagelslag. Roger was druk met familie zaken bezig nu hij in Californië was waar zijn vrouw vandaan kwam. Hij kwam zo nooit tot een zege. Dat zit hem nu nog dwars. Hij noemt mij nu Mister Carlsbad. Heikki zei dat ik een vetlaag had en daarom goed tegen de warmte kon.”

Maar die keiharde baan dan? “Ja die toplaag werd losgemaakt en flink besproeid en zo kreeg je hier en daar een walletje waardoor ik toch mijn zandtechniek kon toepassen. Ik koos heel bewust voor andere lijnen, sneed bochten op een andere manier aan. En hield zo veel mogelijk reserves zodat ik op het einde van de race kon toeslaan als anderen door de hitte bevangen op hun laatste adem reden.”

En was er ook niet een goed prijzengeld? “Ik denk dat er een 15.000 dollar aan prijzengeld aan de finish lag, toen was de dollar nog veel sterker. Naast die premies bouwde ik een reputatie op die tot de dag van vandaag overeind blijft.” Een week na Carlsbad volgde de GP van Canada op een zandbaan en diverse keren sloeg Wolsink daar opnieuw toe. Vier manche zeges op een rij aan de andere kant van de oceaan. Een monument is in de maak op wat ooit Carlsbad Raceway was, nu is het volgebouwd. Wolsink zal er zeker op staan.

DE TELEURSTELLENDE AFLOOP IN 1976.

Op de ontknoping van het WK 500cc van 1976 is al zo vaak terug gekeken en nu komt Andere Tijden Sport zondag de 31ste met een reconstructie. Gerrit moest in de slot Grand Prix beide manches winnen na pech een weekend eerder op de Citadel van Namen. “In Namen lag ik op kop en reed achter lek. De tweede manche won ik wel maar verspeelde nog eens 12 WK punten op Roger.” Gerrit moest twee keer winnen in de laatste Grand Prix dat jaar in Ettelbrück en dat lukte niet. De titel bleef in 1976 bij Roger, hij scoorde netto 6 WK punten meer, bruto slechts 2. In feite legde Roger de basis in de eerste helft van het seizoen waarin Gerrit een aantal zwakke manches kende. DeCoster won dat seizoen 9 GP manches tegenover 7 voor Wolsink.

Sommigen vinden dat onze landgenoot iets meer ballen had kunnen tonen tegenover lange Jaak. “Je moet terug gaan in de tijd en de circuits van destijds in ogenschouw nemen. Was de slotrace op een zandbaan geweest dan had ik die titel gewonnen. Je vindt op YouTube beelden van de strijd tussen Malherbe en Lackey op dezelfde baan, een paar jaar later. Zoek ze op.”

“Ettelbrück was een pokkebaan, diepe gaten, karresporen, geitepaadjes van een meter breed zonder afzetting, publiek op de baan. En stof, ongelooflijk veel stof, behalve op het startveld waar dan weer overdadig gesproeid was. Ik reed met lenzen in en die rammelden met regelmaat uit mijn ogen en dan lagen ze te rollen onderin mijn stofbril. Jaak zijn KTM liep die dag als een kogel, ik kon langszij komen maar er voorbij lukte niet. Je wilt ook niet samen in de struiken belanden of in het prikkeldraad. Ik ging al een keer onderuit. Ja jammer dus. Mijn omgeving was bozer dan ik zelf, ik dacht ok dan volgend jaar maar. Toen in 1977 en 1978 was Mikkola dé man met zijn Yamaha. Wij hadden de slechtste Suzuki’s ooit met een ketting die er steeds afliep of een motor die helemaal niks waard was het jaar er op. The Horse werd die genoemd.”

DeCoster viel uit in de eerste manche van Ettelbrück met een gebroken gaskabel, ik zag hem zelden zo nerveus. “Roger ging onderuit in de start omdat ik de motor bewust iets eerder dood remde. Ik voelde hem komen en daardoor reed hij van achter tegen mij aan. Dus ik kon me best wel hard opstellen, zo van die ben ik kwijt.” Na drie ronden stond Roger met een gebroken gaskabel aan de kant en volgde met een stopwatch en een strak gezicht het duel Van Velthoven-Wolsink.

Er wordt soms geopperd dat diverse Nederlandse toppers niet tot het gaatje gingen. De namen Wolsink, Rond, Van der Ven vallen dan. “Ja ik hoorde het laatst nog. Ik vraag dan meestal heb je wel es op een baan als Ettelbrück een Grand Prix moeten rijden?”

Ik heb ooit gedacht dat Gerrit -afgestudeerd tandarts- uit angst voor het beschadigen van handen of tanden nooit helemaal tot de limiet ging. “Nee die angst had ik nooit, je denkt zoiets gebeurt mij niet. Er waren banen als in Finland waar ik sprongen maakte die niemand anders deed. Dat waren open banen waar je de ruimte had en alles goed kon inschatten. Daarentegen lagen de banen in Italië me niet bijzonder goed. Ik was wel iets voorzichtiger maar zag het soms ook niet helemaal goed met mijn lenzen.”

Wolsink kreeg een herkansing drie jaar later. Toen was het de 32 jarige Hollander tegen de 10 jaar jongere Engelse daredevil Graham Noyce. “Dat jaar waren de Suzuki’s wel weer goed maar mentaal begon mijn leeftijd een rol te spelen. Toen ik na Carlsbad ook de week er op de Grand Prix van Canada won zei iemand: “Je staat nog maar 10 punten achter op Noyce.” Opeens sloeg de twijfel toe, ik was prima in vorm maar verkrampte. Wat ook niet hielp was dat Roger mij daarna op Farleigh Castle op het einde nog voorbij reed. “Dan moet hij maar harder rijden” was zijn reactie in plaats van mij te helpen. Het lukte gewoon niet meer. Stond ik een paar GP’s aan de start met het idee ik wou dat het zes uur was. Niet de houding om wereldkampioen te worden.”

“Drie GP’s later was Markelo en daar stond ik nog een keer getergd aan de start om Noyce het zo moeilijk mogelijk te maken. Ik won de tweede manche en de Grand Prix. Maar werd in 1979 opnieuw tweede in het WK.” En Paul Verhoeven maakte tijdens die wedstrijd in Markelo beelden voor zijn film Spetters.

GERRIT’S HANDICAP VOLGENS ROGER.

DeCoster legde later aan Gerrit uit wat zijn handicap was geweest bij hun tweestrijd: “Gerrit jij bent tandarts, met andere woorden je hebt een vak als je stopt. Ik kan niks anders, ik moet het hier verdienen.” In die waarneming kan ik me wel vinden. Wolsink heeft van nature een veel bredere interesse en stond toen al anders in het leven dan zijn concurrenten. Roger bleef zijn hele leven hangen in de motocross tot de dag van vandaag. Met geweldig veel succes zoals we allemaal weten! Het is een echte workaholic zoals hij zelfs onlangs nog bevestigde.

In zijn nadagen probeerde Gerrit het in 1980 nog een jaar op Maico maar dat werd geen succes. Wolsink: “In 1981 kreeg ik via Roger, toen werkzaam bij American Honda, een motor voor Carlsbad die was 5 kilo lichter dus moest er een plaat onder. “Kun je Carlsbad nog een zesde keer winnen” vroeg hij mij. Ja had ik gezegd en kreeg een van hun speciale motoren. Ik wilde na een kutjaar 1980 toch de uitdaging van Carlsbad nog 1 keer aangaan. Ik was gebrand, trainde als 5e of 6e wat ik altijd deed want ik wilde nooit naast de concurrenten starten. Maar ik zette te laat aan en het lukte net niet. Jammer want John Gregory (JT baas en Gerrit's vriend) had me een extra bonus beloofd van 50 mille “if you win that sucker.” De GP monteurs van Honda gaven me veel spullen en dus bleef ik netjes achter Noyce die net voor me finishte in de tweede manche. We waren samen in de start gevallen, ik werd desondanks tweede in de totaalstand achter winnaar Chuck Sun. Veel rijders maakten maar 1 manche af vanwege de omstandigheden.”

Gerrit Wolsink werd tweede in het WK 500cc motocross 1976 en 1979. In totaal bemachtigde hij in zijn zeven beste WK seizoenen van 1973 t/m 1979 twee 2e plaatsen, twee 3e, een 4e en twee 5e. In totaal won hij 14 keer een 500cc Grand Prix, werd 9 keer Nederlands kampioen motocross en 1 keer in de enduro.

Ter afsluiting: Andere Tijden Sport belichtte eerder de botsing tussen Strijbos en Van den Berk en het beruchte dichte benzinekraantje. Op zondagavond 31 maart om 23.00 op NPO1 volgt de tv uitzending Andere Tijden Sport waarin Wolsink en ook Van Velthoven en DeCoster aan bod komen. Dan weten we meer en komen er nog meer feiten aan de orde. Of Gerrit en Jaak de vrede tekenen? Ik heb er een hard hoofd in. Véél kijkplezier.

WINNAARS VAN DE CARLSBAD USGP: 1973 Willy Bauer; 1974 Gerrit Wolsink; 1975 Gerrit Wolsink; 1976 Gerrit Wolsink; 1977 Gerrit Wolsink; 1978 Heikki Mikkola; 1979 Gerrit Wolsink; 1980 Marty Moates; 1981 Chuck Sun; 1982 Danny Chandler; 1983 Hakan Carlqvist; 1984 Broc Glover; 1985 David Bailey; 1986 Ricky Johnson.


MX Boek

Klik op het logo hieronder om uw MX Boek hier rechtstreeks te bestellen!

Bestseller logo

Verder naar de MX Fotobox 

 E-mail: motocrossadvies@ziggo.nl # Copyright © 2000 MX Adviseur: Jan Müller